သရဲသၾကားလံုး

သရဲသၾကားလံုး
(အားရာရား)

“ ေမေမ၊ သားဘာ၀ယ္ေပးရဦးမလဲ … ခိုင္းေလ ”
ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ ကေလးေတြအိမ္ရွိတုန္း လက္တိုလက္ေတာင္း ဟိုဒီခိုင္းမိပါတယ္။ အေပါက္အစပ္မတည့္ခ်င္ ဘူး။ သင္းတို႔ ကစားလက္စရပ္ၿပီး မသြားခ်င္လွသမို႔ ‘ကိုကိုႀကီး ခိုင္းလိုက္၊ ညီေလး ခိုင္းလိုက္’နဲ႔ လႊဲခ်ေပကပ္ေနၾက တာ။ ခုေတာ့ တစ္ရာေလာက္ေစ်းျပဳတ္က်ေနတဲ့ၾကက္ဥ ထက္ျခမ္းခြဲ ေလးေယာက္တစ္နပ္စာ စီမံခန္႔ခြဲေနရတဲ့အေရး ‘ဘာ၀ယ္ေပးရဦးမလဲ၊ ဘာခိုင္းဦးမလဲ’ တသြတ္သြတ္လာေမးေနၾကေလေတာ့ ထုဆစ္ေခါက္ခက္ပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္ ကယ္နဲ႔ လက္ဆစ္ေတြကိုယားလာတယ္။
“ ေမေမ႔ … ”
ရက္လြန္ၾကက္ဥႏွစ္လို ျပစ္ခၽြဲခၽြဲအသံနဲ႔။
“ သား … ဘာကူလုပ္ေပးရမလဲ ”
“ အမေလး၊ ရပါတယ္ရွင္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သာ ေနၾကပါ။ ဟင္းတစ္ခြက္ပဲ ၿပီးၿပ ီ”
“ သားက ေမေမ႔ ကူလုပ္တယ္ေနာ္။ ခိုင္းစရာရွိ သားခိုင္း။ ကိုႀကီး မခိုင္းနဲ႔ ”
အလို အငယ္လူ ေရႊမ်က္မွန္ရဲ႕စကား။ တယ္သေဘာေကာင္းေနၾကပါလား။ စိတ္ထဲ သ႐ိုးသရီျဖစ္မိတာ အရင္တစ္ပတ္ အိမ္ေရွ႕ခန္းေဘာလံုးကန္ၾကတယ္။ ေျပာဆိုမရဘူး။ အိမ္တြင္းအုန္း ေဘာလံုးမွန္ၿပီး ျပဳတ္က်သြားတယ္။ စိတ္တိုလိုက္ တာ မေျပာနဲ႔ေတာ့။ ဖခင္ႀကီးကို ေတာင္းပန္လိုက္ရတာလဲ တစ္မနက္ခင္းကုန္လို႔။ ဒီေနာက္ပိုင္း ကေလးေတြ ‘ဘာခိုင္း မလဲ၊ ဘာ၀ယ္ရမလဲ’ နဲ႔ အျပင္ထြက္ဖို႔ခ်ည္း ေျပာဆုိေနၾကတယ္။ အိမ္တြင္းဖခင္ႀကီး အလိုမက် ျဖစ္ေတာ္မူသလား မသိ။ လက္ဖက္တစ္ရိုးအျမန္ဆက္သ။ သူငယ္ႏွပ္တြဲ အမိုက္မဲေလးေတြကိုယ္တိုင္ ေတာင္းပန္ခိုင္းပါ႔မယ္။ ခြင့္လႊတ္ ေတာ္မူပါ။ ၿပီး … တစ္ဆက္တည္း ေျခမၿငိမ္အိမ္မကပ္တဲ့ အိမ္ကလူႀကီးကိုလည္း အိမ္ကပ္ေအာင္ မစေတာ္မူပါ။ အင္း … အဲအဲ။ တစ္ပတ္ငါးရက္ အိပ္မက္လွလွ ေပးေတာ္မူပါ။
+ + + + +
တစ္ဒံုးဒံုးတစ္ဒိုင္းဒိုင္း ဂႏၳ၀င္င႐ုပ္ဆံုေတးသြားမွာ၊ ရက္ပ္ဂီတဆန္ဆန္ ျပတ္ေတာင္းေတာင္းလွ်ပ္စစ္မီးေၾကာင့္ မီးေသြးခဲေလးေတြလည္း ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ျဖစ္လာျပန္တယ္ အိမ္ကလူႀကီးရဲ႕။ ေတာ့္မလဲ တစ္ေနကုန္အျပင္ထြက္ေနတာ ခ်ည္းပဲ။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္အိမ္မွာရွိတုန္း သြန္သင္ဆံုးမေဖာ္မရဘူး။ တကတည္း ဒီေန႔လည္း ဘယ္ထြက္ ဦးမလဲ မသိဘူး။ ဘာလုပ္တယ္ ညာလုပ္မယ္နဲ႔ တမင္လမ္းရွာေနတာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေန အဟုတ္မွတ္ တယ္။
မျဖစ္ဘူး၊ က်ဳပ္ေစ်းသြားမယ္ …ကေလးေတြၾကည့္ထားဆိုၿပီး ဦးေအာင္ထြက္မွ။ ဒီမွာ ေတာ့္သားေတြ သၾကား လံုး တႄပြတ္ႄပြတ္စားေနၾကလို႔ တေအာ္တည္းေအာ္ေနရတယ္။ ၾကည့္က်က္ေျပာဦးဆိုေတာ့ … ‘နင္ေစ်းသြားမွာ မဟုတ္ လား။ သြားေတာ့။ နားပူတယ္’ တဲ့။ ဟြန္း …. အခ်ဳိးေတြ။ အခ်ဳိးေတြ …အိမ္မွာဆို ဒီအတုိင္း။ သူ႔ဟာမေတြနဲ႔က် ၿဖီးၿဖဲ လို႔။ ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္နဲ႔ ေစ်းျခင္းေတာင္းဆြဲၿပီး အ႐ိုးကုန္းေစ်းဘက္ ထြက္ခဲ့တယ္။
“ အစ္မႀကီး၊ အေႂကြတစ္ရာမရွိလုိ႔ ငရုပ္သီးစိမ္းေလး ထည့္ေပးလိုက္မယ္ေနာ္ ”
“ ေအးေအး၊ ရပါတယ္ ညီမရယ္ ”
“ အန္တီ၊ အေႂကြငါးဆယ္ ေပးပါလားဟင္ ”
“ မရွိဘူးဟဲ႔။ ဒါဆို ပင္စိမ္းေလး ထည့္ေပးလိုက ္”
“ ေက်းဇူးပါ ….အန္တီရယ္ ”
သိၿပီလား၊ ေစ်းသြားရတာ လြယ္ဆိုလိုက္ခဲ့။ အေပါင္းအႏႈတ္၊ အကၡရာသခ်ၤာနဲ႔တင္ မရဘူး။ အညႇိအႏႈိင္းေလး ပါမွ။ င႐ုပ္သီးစိမ္းေလး အမ္းလိုက္၊ နံနံပင္ေလး အပိုထည့္လိုက္၊ အရိအရြဲေလး ဟိုခုတ္ဒီထစ္ အဆစ္ထည့္ခိုင္းလိုက္ အိမ္မွာဘာလိုသလဲ စဥ္းစားရေသးတယ္။
+ + + + +
“ ဒီမွာ။ ဒါဘာလဲ ေျပာစမ္း ”
ေယာက္်ားအကႌ်အိပ္ကပ္ထဲကေတြတဲ့ အသည္းပံုထိုင္းသၾကားလံုး ေမႊးေမႊြးေလးေတြ။ လက္ဖ်ံ႐ိုးအားစိုက္ၿပီး သၾကားလံုးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားရင္း ထန္ထန္ဆတ္ဆတ္ ေအာ္ေမးပစ္လုိက္တယ္။ ေတာ္႔ဟာမနဲ႔ အၾကည္ ဆိုက္ အေလလိုက္လာတယ္ မဟုတ္လား။
“ရမ္းသမ္းေျပာေနတာပဲကြာ။ အေႂကြအမ္းလိုက္တာကြ။ နားမလည္ဘူးလား”
သူေျပာေနတာေတြက ကေလးဘီစကစ္၀ယ္တုန္းက တစ္ခါ။ ေခါက္ဆြဲေျခာက္၀ယ္တုန္းက တစ္ခါ။ ဆီ၀ယ္ တုန္းက တစ္ခါ။ သင္း … ဒီလိုအလြယ္ေျပာေပမယ့္ လြယ္လြယ္နဲ႔ ယံုပစ္လုိက္လုိ႔ မရေသးဘူး။
+ + + + +
“ ဦးဦးလႈိင္မ်ဳိးဦး ….ဆီ အစိတ္သားေပးပါ ”
“ အေႂကြထည့္ေပးေနာ္ သား ”
“ မပါဘူး ….ဦးဦးရဲ႕ ”
“ ဒါဆို သၾကားလံုး အမ္းလိုက္မယ္ေနာ္ ”
“ ရပါတယ္ ဦးဦးရဲ႕ ၊ ပီေကခၽြန္ေလးေတြ ေပးလိုက္ ”
“ အန္တီ၀ါ၊ လက္ေရးလွ စာအုပ္တစ္အုပ္ ”
“ သား အေႂကြငါးဆယ္ေတာ့ ေပးရမယ္ေနာ္ ”
“ အန္တီေရ …. ပိုတာေတြ သၾကားလံုးေပးလိုက္ေလ ”
ဒီေတာ့မွ သေဘာေပါက္တယ္။ သားႏွစ္ေယာက္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ခ်င္တာ ဒါေၾကာင့္ကိုး။ အခုေတာ့ သၾကား လံုး ေတြ႕တိုင္း ကေလးစိတ္မခ်ရ။ ကေလးအေဖ စိတ္မခ်ရနဲ႔။ ပူစပ္ပူေလာင္ ေန႔ေၾကာင္ေတာင္ သရဲေျခာက္ခံေနရ သ လိုလို။
“ အစ္မႀကီး အေႂကြေပးပါ ”
“ မပါဘူး … ”
“ ဒါဆို သၾကားလံုး ယူသြားလိုက္ေနာ္ ”
“ မယူဘူး။ အမ္းလဲမအမ္းနဲ႔။ ရွင္တို႔ဆိုင္လဲ ေနာက္တစ္ခါ ေစ်းမ၀ယ္ေတာ့ဘူး ”
ဒါပဲ။ ခတ္ျပတ္ျပတ္ပဲ။ ဘယ္႔ႏွယ္႔ေတာ္ သၾကားလံုးထုတ္တဲ့သူေတြမ်ား အေႂကြအမ္းဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ႀကံစည္ထားသလားမသိ။ ငါးက်ပ္တန္၊ တစ္ဆယ္တန္၊ ကပ္သီးကပ္သပ္ ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္။ ႏွစ္ဆယ့္ငါးက်ပ္တန္က အစ ရွိတယ္။
+ + + + +
“ ေမ ..ေမ႔ ”
နက္ခ္၀ါ႔ခ္ဂိမ္း သြားေဆာ့ခ်င္လို႔ မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရ လာလုပ္ေနတဲ့ သားႏွစ္ေကာင္ အေတာေလးခင္းလာၿပီ။ ဘာမ်ားပါလိမ္႔။
“ ေဟာဒီ႔မွာ၊ ေဖေဖ့အိပ္ထဲက တစ္႐ွဴးေမႊးေမႊးေလးေတြ ေတြ႕တယ္ ”
ေတြ႕ပေလ။ သင္း … သၾကားလံုးကေန တစ္႐ွဴးေျပာင္းသြားျပန္ၿပီ။ အေတာ္ဟုတ္ေနတယ္။ အရွက္တရားကို မရွိဘူး။ ေျပာလိုက္ရင္ အေႂကြအမ္းသေလး ဘာေလး။ ေဆးလိပ္ႀကဳိက္တာပါ။ ဒူး၀ါ၊ ဗီးဂက္စ္၊ ႐ူဘီ အအမ္းယူပါလား။ သေလာက္ အိမ္ေခါင္ၾကပ္စြဲေအာင္ ေဆးလိပ္ဖြာေနတဲ့သူက ဘာလို႔ သၾကားလံုးယူလိုက္၊ တစ္႐ွဴးယူလိုက္ ျဖစ္ေနရ တာလဲ။ လာပေလ႔ေစ ေတြ႕မယ္။ အိမ္ေပါက္၀က ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။
ေယာင္ေပေယာင္ေပ ေျခတံရွည္ဦးမယ့္ သားေတြကိုေတာ့ –
“ ေရာ့ဒီမွာ ….၊ ဒီအခ်ိန္ စက္ေမာင္းရလို႔ တစ္နာရီ ငါးရာေတာ့ယူမွာ။ ဒါ ေစ်းအမ္းတာတြ စုထားတာလို႔ ေျပာ လိုက္ ”
သၾကားလံုးတစ္ဆုပ္ႀကီး ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္နဲ႔စုထုတ္ၿပီး ကိုႀကီးပိန္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္လက္ထဲ ေဆာင့္ ေအာင့္ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။

အားရာရား

~ by kaungphyo on September 17, 2009.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: