ABSTRACT GRAPHIC GALLERY အ႐ူးပန္းခ်ီျပခန္း

စကားအြန္လိုင္း

Idea Magazine
Issue : June 2004, Page-157
Editor : Chan Minn Ein
Illustrator : Saw Minn Wai
ကတီတီတီ … တီ၊ ကတီတီတီ …..
“ဟဲလို… အခုစကားေျပာေနတာ ဘယ္သူပါလဲ”
“သမီးတို႔နဲ႔ စကားအြန္လိုင္းအစီအစဥ္ကေန လက္ခံစကားေျပာဖို႔ အလွက်လာတဲ့ ဆရာႀကီး ဂု႐ုေပြးပါ”
“ဟယ္ … ေပြးေပြးကိုယ္တိုင္လား။ ၀မ္းသာလိုက္တာ။ မီးတို႔က ေပြးနဲ႔အခုလို အရွင္လတ္လတ္ႀကီး စကားေျပာခ်င္ေန တာ ၾကာေပါ႔”
ဂလု ..။ တစ္ဖက္မွ တံေတြးမ်ဳိခ်သံ မၾကားမိေစရန္ စကားေျပာခြက္ လက္ႏွင့္အုပ္ကာ ထားလိုက္ရ၏။
“ကဲ၊ ဘာေျပာမလဲ …ေျပာေလ။ ၾကက္အရွင္ေတြ ျခင္းထဲထည့္ေရာင္းတဲ့ ၾကက္သားဆိုင္လို သေဘာထား။ အားရပါးရ ေျပာေပေတာ့”
“ေပြးေပြးေရးတဲ့ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ေတြ မီးတို႔အဖြဲ႕သိပ္ခိုက္။ ဟိုေလ … `ခံုဖိနပ္ ရွပ္တိုက္စီး … လိုင္းကားစီး အဆဲခံ… စပယ္ရာမွန္သမွ် က်န္းမာၾကပါေစ`ဆိုတဲ့ လံုးခ်င္း၀တၳဳရွည္ႀကီးဆို မီးတို႔သိပ္ႀကဳိက္”
“ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ၀တၳဳေရးဖို႔ ကိုယ္တိုင္ကြင္းဆင္း ေလ့လာပါတယ္။ တစ္ေန႔ကို ဘတ္စ္ကား အသြားအျပန္ေခါက္ ေရ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္စီးၿပီး အေတြ႕အႀကဳံရွာေဖြပါတယ္။ ဘတ္စ္တိုးစီးရလို႔ တစ္လအတြင္း ဖိနပ္သံုးရံ ျပတ္ပါတယ္”
“ဟယ္ … ဒါဆို ေပြးက သက္သက္မဲ့ ဘတ္စ္တိုးစီးေနရတာေပါ႔”
“အဲသလိုေတာ့လည္း ဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ႀကီးမွ အိမ္ေထာင္က်တာဆိုေတာ့ မူလတန္းအရြယ္ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းပို႔ေက်ာင္းႀကဳိက ႏွစ္ေခါက္။ ထမင္းဘူးပို႔ခ်ိန္ တစ္ေခါက္။ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ တစ္ေခါက္။ က်ဴရွင္လိုက္ပို႔တာ တစ္ေခါက္။ က်ဴရွင္ျပန္ႀကဳိတာ တစ္ေခါက္။ ကေလးေတြ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရာက္တတ္ရာရာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ တစ္ေခါက္ …”
“ၿပီးေတာ့ေရာ …”
“မီတာေဆာင္စရာရွိရင္ တစ္ေခါက္။ မဒမ္ေစ်း၀ယ္သြား ဆားထုပ္ေမ့က်န္လို႔ တစ္ေခါက္။ ေနာက္ၿပီး …”
“ဟင္းဟင္း … ေတာ္ပါေတာ့။ ေတာ္ေတာ္ကရိကထမ်ားတဲ့ ေပြးပဲ”
“ဟင္း ဟင္း …ဟဲဟဲ။ ညႇင္းညႇင္း …၀ဲ၀ဲ”
“ဒါဆိုဒါပဲေနာ္ …သံုးမိနစ္အခ်ိန္ ေစ့သြားၿပီလား။ ေနာက္လူေတြ အလွည့္ေပးလုိက္ဦးမယ္။ တာ့တာ”
“ဘိုင့္ဘုိင္”
ဂလြပ္ …..
x x x x x
ကတီတီတီ ..တီ . ကတီတီတီ …ရႊီ …ရွဲရွဲ၊ ဖလပ္ ဖလပ္။
“ဟဲ့ ဘယ္ကငွက္ေတြ အိပ္တန္းဆင္းကုန္ၾကသလဲ”
တစ္ဖက္မွ ကုန္းတက္အင္ဂ်င္ညႇစ္ေနသည့္ ေဒါ႔ဂ်စ္ေခါင္းတိုသံစူးစူးေလး ထြက္လာသည္။
“ေပြးေလး စကားေျပာေနတာလား။ အဖြား လႈိင္သာယာက ဖုန္းဆက္ေနတာ။ မိုးတြင္းဆိုေတာ့ လိုင္းေတြသိပ္မေကာင္း ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ နည္းနည္းက်ယ္က်ယ္ေလး ျပန္ေျပာေပးပါလား”
အမေလး၊ ေသာတရွင္အေပါင္းတို႔ေရ… ခပ္ေ၀းေ၀းကသာ နားေထာင္ေပေရာ့။
“ဟုတ္ကဲ့အဘြားေရ။ မီဂါပါ၀ါနဲ႔ ေအာ္ေျပာေနပါတယ္။ ဒီက အစီအစဥ္ၿပီးရင္ အီးအမ္ဂ်ီမွာ ေရာ့ခ္အတြဲတစ္ေခြ သြားဆို မွာဆိုေတာ့ အံကိုက္ပဲ အဘြားေရ”
“ဟို၊ ေပြးေလးေရးတဲ့ လႈိင္သာယာ မတုတ္ႀကီး ၀တၳဳရွည္အေၾကာင္း သိခ်င္လို႔”
“ဟုတ္တယ္ အဘြားေရ။ မီးခြက္ေစ်းမွာ ဘိန္းမုန္႔သြားေရာင္းတုန္းက အေတြ႕အႀကဳံေတြပါ”
“ဟယ္ … ဒါနဲ႔မ်ား ႀကဳံတုန္း အဘြားတို႔အိမ္ဘက္မ်ား လွည့္၀င္ခဲ့ပါေတာ့”
“အဲဒီတုန္းက အဘြားနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ မသိေသးဘူးေလ။ အခုမွ အဘြားနဲ႔ သိေနတာ”
“ဘြာေတး … ဘြာေတး။ အဘြားသူငယ္ျပန္ခ်င္ေနၿပီလား သိပါဘူးကြယ္”
“အြန္လိုင္းဖုန္းကို သူမ်ားေတြနဲ႔အၿပဳိင္ ေခၚႏိုင္ေသးတာ။ အေကာင္းႀကီးရွိပါေသးတယ္ အဘြားရဲ႕”
“သာဓုပါေတာ္ …၊ သာဓုပါ … သာဓု”
x x x x x
ကတီတီတီ ..တီ . ကတီတီတီ …တီ
“ဆရာေပြး စကားေျပာေနပါတယ္”
“ဦးေပြးလား မီးတို႔ဆက္ေနတာၾကာၿပီ”
“ဟုတ္တယ္ ဟုတ္လိမ့္မယ္”
“ဒါနဲ႔ …မီးက ဘယ္ႏွေယာက္ေျမာက္လဲဟင္”
“အဲဒီေမးခြန္းႀကီးေမးမယ့္အစား တျခားေမးပါဟယ္။ ၾကားရတာ အူယားလြန္းလို႔”
“ၾကည့္စမ္း၊ အသားယူေနျပန္ၿပီ။ ေတာ္ၿပီ ေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး”
ဂလြပ္ …ဒုန္း …
ဂလြပ္သည္ ဖုန္းေဆာင့္ခ်လိုက္သံျဖစ္ၿပီး။ ဒုန္းသည္ မီးတုိ႔အိမ္မွ ဖုန္းတင္ထားသည့္ခံု သို႔မဟုတ္ အနီးအနားရွိ စားပြဲ တစ္လံုးကို ကန္ထည့္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္။
x x x x x
ကတီတီတီ ..တီ . ကတီတီတီ …တီ
ဒီတစ္ခါေတာ့ အေပါမမွားေအာင္ သတိထားရေပမည္။
“ဟုတ္ကဲ့ အမိန္႔ရွိပါ”
“ေရနဲ႔မိလႅာဌာနကပါလားရွင္”
ဖြတ္ကရီး …. ေသလိုက္ဟ။
x x x x x
ကတီတီတီ ..တီ . ကတီတီတီ …တီ
“စာေရးဆရာ ဦးေပြးနဲ႔ စကားေျပာခ်င္လို႔ပါ”
“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနပါတယ္”
…. ……….. …………
“ေျပာေလ။ ဘာေျပာမလဲ … ေျပာ”
“အင္း … ေခၚသာေခၚလိုက္ရတယ္။ ဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘူး”
“စိတ္လႈပ္ရွားေနလို႔ ျဖစ္မွာပါ။ ကိုယ္သိခ်င္တာ၊ ေမးခ်င္တာေလးေတြ စာရြက္ေပၚ ႀကဳိတင္ေရးခ်ထားသင့္တယ္”
“ဟုတ္တယ္ … ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ဆက္ဖို႔ မလြယ္ဘူး”
“ဒီလိုလုပ္ေလ။ ဆရာေရးထားတဲ့ ၀တၳဳတိုရွည္ေတြထဲက ဘယ္ဟာႀကဳိက္တယ္။ ဘယ္ဟာမႀကဳိက္ဘူး ေ၀ဖန္ေပးေပါ႔။ စာဖတ္သူရဲ႕အသံ ၾကားရတာေလာက္ ေကာင္းတဲ့ေ၀ဖန္ေရး မရွိေသးဘူး ထင္ပါတယ္။ ကဲ၊ ဆရာ့ရဲ႕ ဘယ္၀တၳဳ ဖတ္ဖူးသလဲ”
“အဲသလိုေတာ့လည္း တစ္အုပ္မွ မဖတ္ဖူးေသးပါဘူး။ ဟို .. ဖတ္ထားဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ေျပာျပတာေတာ့ နားေထာင္ဖူးပါတယ္။ နာမည္လဲၾကားဖူးလို႔ ဖုန္းဆက္ၾကည့္တာပါ။ အဲဒီထဲမွာ အားရာရားဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ ေလးက အေတာ္ရယ္ရတယ္။ အဲဒါ ဆရာႀကီးကိုယ္တိုင္လား”
“စာေရးဆရာဆိုတာ ဇာတ္႐ုပ္တစ္႐ုပ္ရဖို႔ တစ္ခါတစ္ေလ တ႐ုတ္ေဆးက်ဳိရသလိုပါ။ အမယ္အေတာ္စံုပါတယ္”
“ဆရာ့ဓာတ္ပံု မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပေပးပါလားဟင္”
“ရပါတယ္။ သမီး ဘယ္မဂၢဇင္းအဖတ္မ်ားလဲ။ အဲဒီမွာ သမီးနဲ႔တကြ ဆရာ့စာဖတ္ပရိတ္သတ္ႀကီးအတြက္ ေဖာ္ျပေပးပါ့ မယ္”
“ဓမၼဗ်ဴဟာ”
ဂြပ္ ….
ဒီတစ္ခါ ဆရာေပြးလက္ထဲမွ ဆတ္ခနဲ ဖုန္းလြတ္က်သြားျခင္းျဖစ္သည္။
x x x x x
ကတီတီတီ ..တီ . ကတီတီတီ …တီ
“ဆရာလား”
“ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ အခုဆက္ေနတာ ဘယ္သူလဲ။ နာမည္ေလး ေျပာျပပါဦး”
“ဆက္ေနတာႀကာၿပီ၊ အခုမွ ေခၚလို႔ရတယ္။ မာမီကေတာင္ ေျပာေနတာ။ ထမင္းပြဲႀကီးတန္းလန္းနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ႂကြေန တယ္တဲ့။ ဆရာရယ္ တာ၀န္ရွိသူေတြကို ေျပာျပလိုက္ပါ။ ထမင္းစားခ်ိန္ႀကီး မစီစဥ္ပါနဲ႔လို႔”
“ဟုတ္ကဲ့။ ေျပာလုိက္ပါမယ့္ ခင္ဗ်ာ”
“ဆရာရယ္ … ႏြယ္ေလ `ေဗြးဒုတ္၊ ဆြာမိ၊ ကိုက်င္ဟိ`ဆိုတဲ့ သံုးပြင့္ဆိုင္ အခ်စ္ဟာသဇာတ္ျမဴးေလးကစၿပီး အားေပး လာခဲ့တာ။ ဆရာ အခုလို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ဟာသဆိုင္ရာအကယ္ဒမီဆုႀကီးသံုးဆု ဆက္တိုက္ရခဲ့တဲ့အထိပဲ”
“စာေပကို မျပတ္လပ္တဲ့အတြက္လည္း ေလးစားပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”
“ဆရာ တစ္ခါကေရးခဲ့တဲ့ `ေသရည္ေသာက္ေသာသူ ေသတင္းကုတ္သုိ႔ သြား၏`ဆိုတဲ့ အဘိဓမၼာ၀တၳဳရွည္ႀကီးထဲက ျမနန္းေဒ၀ီ ေဟာ္တယ္အိမ္ႀကီးက တရုတ္တန္းဘက္မွာ ျမင္ဘူးသလိုလိုပဲေနာ္”
“ဆရာ စာေရးရင္ အတၳဳပၸတၱိစာေပမဟုတ္တဲ့အတြက္ ဇာတ္႐ုပ္ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ ေနာက္ခံပတ္၀န္းက်င္အားလံုး စိတ္ကူး နဲ႔ ဖန္တီးပါတယ္”
“ေက်းဇူးပဲ ဆရာရယ္။ ဆရာ အခုဘာေတြ ေရးသားဖန္တီးေနပါသလဲ။ ႏြယ္ သိခြင့္ရွိရင္ သိပါရေစ”
“ဟုတ္ကဲ့၊ ဒီလကုန္ ဥေရာပဘက္ ခရီးထြက္စရာရွိေနပါတယ္။ အဲဒီမွာ ခရီးသြားရင္း တစ္ခုခု ေရးျဖစ္ရင္ ေရးျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္လာမွ ရလာတဲ့အေတြ႕အႀကဳံေတြစုေပါင္းၿပီး လံုးခ်င္းတစ္အုပ္။ ခရီးသြားမွတ္တမ္းတစ္အုပ္။ အနည္းဆံုး ႏွစ္အုပ္ သံုးအုပ္ေလာက္ေတာ့ ေရးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္”
“၀မ္းသာပါတယ္ ဆရာ။ ဒါပဲေနာ္ … ပါရီေရာက္ရင္ ႏြယ္ဖို႔ အီဖယ္လ္ေမွ်ာ္စင္ေလး လက္ေဆာင္၀ယ္ခဲ့ဖို႔ မေမ့နဲ႔”
x x x x x
ကလင္လင္… တင္. .. ကလင္လင္ … လင္….
`ဒုန္း`
`ပဲျပဳတ္ …. ပဲျပဳတ္`
ေလးနာရီႏႈိးစက္သံနဲ႔အတူ အိပ္ရာမွကမန္းကတန္းအထ မိုးေရခံဒန္ဇလံုႀကီး ၀င္တိုက္မိျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
“ေတာ့္မလဲေတာ္။ အၿမဲတန္း ပ်ာရီးပ်ာယာနဲ႔၊ အငယ္ေကာင္ေလး ညကဖ်ားလို႔ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ရေသးတာ ဟုတ္ ဘူး။ လန္႔ႏိုးသြားပါ႔မယ္ေတာ္”
“ေအးပါဟာ။ ငါလဲ ဘတ္စ္ကား တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ စီးရမွာဆိုေတာ့ ေလာေနလို႔ပါကြာ”
“ေလာမေနနဲ႔ေတာ္ေရ၊ ၿမဳိ႕ထဲေရာက္တုန္း မဂၢဇင္းမွာ စာမူပါလားေမးၿပီး ပိုက္ဆံထုတ္ခဲ့ဦး။ တလက္စထဲ စာအုပ္ပါ တစ္ခါထဲေရာင္းခဲ့။ အိမ္ယူလာၿပီး ဇိမ္ခံဖတ္မေနခ်င္နဲ႔ဦး”
“႐ွဴး .. တိုး ..တိုး။ နင္ကလည္း စာဖတ္သူေတြ ၾကားသြားပါဦးမယ္ဟာ”
“ၾကားလဲ တတ္ႏိုင္ဘူးေတာ္ေရ႕။ ရွင္ျပန္လာမွ ဆန္၀ယ္ရမွာ။ သြက္သြက္သာ ျပန္ခဲ့။ ညေနထိ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး အရည္ ေတြ မ်ဳိဆို႔မေနနဲ႔ဦး”
“တယ္ … ဒီမိန္းမ၊ ငါလုပ္လိုက္လို႔။ အိပ္မက္ေလး အရသာပ်က္သြားမွာ စိုးလို႔ေပါ႔ကြာ …. ေတာက္ …”

အားရာရား

က်န္စု အခ်ဳိရည္

Beauty Max Magazine
Issue : Issue 48, January 2008. Page-224-B
Editor : Ko Toe
Illustrator : Nothing

ကို၀င္းျမင့္က ဗီဒီယိုပေလယာေလးလိုခ်င္တယ္ေျပာလို႔ ပန္းဆိုးတန္းတစ္၀ိုက္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ေပါေခ်ာင္ ေကာင္းလိုခ်င္ေနတဲ့လူမို႔ စိတ္ႀကဳိက္မေတြ႕ပဲ မ၀ယ္ျဖစ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားအိပ္ကပ္ပါးပါးေလးနဲ႔ ဒါပဲရမယ္ေလ။ ၀ယ္မွာသာ ၀ယ္လိုက္စမ္းပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျပာေျပာ “ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္နဲ႔ ပ်က္သြားမွာေတာ့ အလကားရေတာင္ ျပင္ခကုန္ဦးမွာမို႔ မယူဘူးကြာ”တဲ့။ အေတာ္္ဆိုးတဲ့လူ။ လက္ဖက္ရည္ေလးတစ္ခြက္ ေသာက္ရမလားဆိုၿပီး ေျခေညာင္းခံလိုက္လာပါတယ္။ အလကားပဲ။
ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ၃၃ လမ္းထိပ္၊ ခေရပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေျခဖ၀ါးေတြ ပူလွသကြာတဲ႔။ သူစီးလာတဲ့ သားေရဖိနပ္အစုတ္ ခၽြတ္တ့ဲၿပီး ဖင္ခုထိုင္ခ်လိုက္တယ္။
“ေဟ့လူ … ဒါ ခင္ဗ်ားငယ္ငယ္ကေနခဲ့တဲ့ သာေကတီးယားတို႔၊ အခုေနေနတဲ့ အလံုဗိေလ့ခ်္ တို႔ မဟုတ္ဘူး။ ၿမဳိ႕လည္ႀကီးဗ်၊ ရွက္စရာ ..” ။ ဒီလိုဆူေငါက္လိုက္ေပမယ့္လည္း ဆံပင္ေကာက္ေကာက္၊ ဖင္ေကာက္ေကာက္နဲ႔ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ေလးက ႏႈတ္ခမ္းထူတြဲတြဲ တဟဟလုပ္ရင္း၊ “ေအးေလ၊ မင္းလည္း တ႐ုတ္တန္းမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး တုတ္ထိုးစားလိုက္၊ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္လိုက္ လုပ္ေနတဲ့ေကာင္ပါကြာ။ ဟား …ဟ ”
“လာဗ်ာ၊ အိေႃႏၵရရ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ရေအာင္”။ “ဟာကြာ၊ ဗိုက္လည္းမဆာပဲနဲ႔ အလကားပိုက္ဆံကုန္တယ္”
ဒီလူကေတာ့ အိပ္ထဲကပိုက္ဆံ တစ္ျပားမွ မထြက္ေအာင္ႀကဳိးစားေနၿပီ။ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ဒီနားမွာေတာ့ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္း ပ်က္ ထိုင္မေနႏိုင္ဘူး။ “လာပါဗ်ာ …ေလထန္ကုန္းမွာဆိုရင္ ေရေႏြးၾကမ္းခ်ည္း ထိုင္ေသာက္ေနလို႔ရတယ္။ ကိုမ်ဳိးသိမ္းက သေဘာေကာင္းပါတယ္။ စားပြဲထိုေလးေတြ ေအာ္ေအာ္ေနလို႔ နားၿငီးတာပဲရွိမယ္”
“အဲဒါလည္း မေကာင္းပါဘူးကြာ။ မင္း ဒီအပင္ေအာက္ မထိုင္ခ်င္ရင္ ဟိုေငးဒီေငး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စကားေျပာၾက မယ္။ ပိုက္ဆံလည္း မကုန္ဘူး။ က်န္းမာေရးနဲ႔လည္း ညီၫြတ္ .. ဟီ …ဟိ”
“ေအးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလံုထဲမွာ အိမ္ခန္းေလးလိုက္ရွာေပးတုန္းက က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီၫြတ္သလား မ ေမးနဲ႔။ ပြဲစားေတြ တၿပံဳႀကီးနဲ႔ ဒီဇင္ဘာလမ္းေလွ်ာက္ပြဲ …”
“မဟုတ္ဘူး၊ မင္းတို႔အညာ ရွင္ေလာင္းလွည့္”
+ + + + +

ေလွ်ာက္မိေလွ်ာက္ရာ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ဟိုေငးဒီတိုး၊ ဟိုႀကည့္ဒီတိုက္၊ ပလက္ေဖာင္းေပၚက ပုရြက္အံုႀကီးထဲ။ လမ္းသံုးဆယ္ ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။ ေဟ့လူ ကို၀င္းျမင့္ `မိုးပ်ံေခါက္ဆြဲ ၀ယ္ေႁကြးပါလားဗ်ာ။ ဟာ … ဟိုမွာ ေရႊေညာင္ပင္ ၾကက္သားသုတ္။ ကားမွတ္တိုင္အမိုးေအာက္မွာ စမူဆာသုပ္၊ ဘယာေၾကာ္သုပ္ …`
သုတ္သုတ္သြားေနရင္း ကေလးတစ္ေယာက္အမူအရာနဲ႔ ေနာက္ေျပာင္ေနမိ။
“ေဟ့လူ၊ ဗိုက္ဆာေနၿပီ။ ဘာစားရမွာလဲ”
“ဗီတာမင္ေတြ အားႀကီးပါတဲ့ ငါ႔အီအီးေတြစား”
“ဖြီ … ယုတ္မာတဲ့လူႀကီး၊ ေဟ့လူ သိမ္ႀကီးေစ်းေက်ာ္ၿပီး လသာေရာက္လာၿပီ။ မထူးေတာ့ပါဘူး၊ လမ္းမေတာ္ ထိ ဆက္ေလွ်ာက္ၿပီး ေမာင္တိုးရဲ႕ မုန္႔ဆုိင္ေလးသြားရေအာင္။ အေအးေလးဘာေလး လွ်ာတစြတ္ေတာ့ ေသာက္ရမွာ ေပါ႔”
လမ္းမေတာ္ ၁၀ လမ္းနဲ႔ မဟာဗႏဳလလမ္းထိပ္မွာ ေရႊရည္ဦးနာမည္နဲ႔ သြားရည္စာမ်ဳိးစံု၊ အေအးပုလင္းမ်ဳိးစံု ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးရွိဗ်။ မိတၱဴကူးစက္ရွိဗ်။ တယ္လီဖုန္း ဆက္လုိ႔ရဗ်။ အဲဒီအထိ ေနပူမွာ ေျခပူရင္ဆူ လမ္းေလွ်ာက္ သြားရင္ အေမာေျပ ေရခဲစိမ္အေအးေလး ႏွစ္ေယာက္တစ္လံုးေတာ့ ေပးေသာက္မွာပါ။
“ဒီနားက လမ္းေလွ်ာက္လို႔ ေကာင္းတယ္ကြ”
ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆး႐ံုႀကီး သူနာျပဳေဆာင္ေရွ႕၊ အုတ္တံတိုင္းျမင့္ျမင့္ႀကီးေတြေဘး ပလက္ေဖာင္းက်ယ္က်ယ္ ႀကီးေတြေပၚေရာက္ေတာ့ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္၊ ဖင္ေကာက္ေကာက္နဲ႔ ကာတြန္း႐ုပ္လုိဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္ လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့ ကို၀င္းျမင့္က တဖြဲ႕တႏြဲ႕ေျပာလွာတယ္။
“ဟုတ္တယ္ဗ်ာ…၊ အုတ္တံတိုင္းျမင့္ျမင့္ႀကီးရဲ႕ လံုၿခဳံမႈရယ္၊ သင္းပ်ံ႕တဲ့ ခေရပင္တန္းေလးရယ္၊ ကိုယ္နဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းျဖတ္သန္းေနရတဲ့ အလ်င္စလိုႏိုင္လွတဲ့ ၿမဳိ႕ျပအေငြ႕အသက္ေတြရယ္ …၊ ၀ိေရာဓိ အလွေတြဗ်ာ”
“မဟုတ္ဘူး၊ မင္းပါးစပ္က စားစရာမျမင္ႏိုင္ေတာ့လို႔”
“လူယုတ္မာႀကီးပဲဗ်၊ လွ်ာခံတြင္းကိုေတာင္ သဒၶါရင္းစြဲမရွိတဲ့လူ”
လမ္းမေတာ္ အေနာ္ရထာမီးပြဳိင့္ျဖတ္မကူးခင္ ဒီလိုစဥ္းစားမိတယ္ဗ်။ “အႏို႔ေနစမ္းပါဦး ကို၀င္းျမင့္၊ က်ဳပ္တို႔ အနာဂါတ္ကို ဘယ္လိုႀကဳိတင္ျပင္ဆင္မႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္သြားၾကမလဲ”
“လမ္းမေတာ္လမ္းကို မီးနီျပမွ လမ္းျဖတ္ကူးမယ္။ မကူးခင္ ဖရီးေ၀းရွိတဲ့အတြက္ ဘယ္တစ္ခ်က္ မ်က္ေစာင္း ထိုးမယ္ … ဒါပဲ။ ဟိုမွာဘက္ ပလက္ေဖာင္းကိစၥ ေရာက္သြားမွစဥ္းစားမယ္”
“ခင္ဗ်ားက ပစၥလက္ခတ္ႀကီးပါလား”
“အဲဒါေတြ မသိဘူး။ ေလာေလာဆယ္ဆယ္ေတာ့ ဒီထက္ပိုမေတြးႏိုင္ဘူး”
ေတြးလည္းမေတြး၊ ေကၽြးလည္းမေကၽြးတဲ့ လူအႏၶ၊ ကပ္ေစးႏွဲ … စူပါဂလူး။ ဆင္ေကာ္ …ေဂၚဇီလာေကာ္ႀကီး။
+ + + + +
မုန္႔ထုပ္ေတြ တြဲလို႔တြဲေလာင္းနဲ႔ လူအ၀င္အထြက္မ်ားေနတဲ့ ဆိုင္ခန္းေလးေရွ႕ရပ္ေနတဲ့ အာဂႏဳၱႏွစ္ေယာက္ ကို ဆိုင္ရွင္ေမာင္တိုး မျမင္ႏိုင္အားေသး။ ပိစိေကြးေတြ မုန္႔ေရာင္းေပးလိုက္၊ မိတၱဴစက္တဂ်ဳံးဂ်ဳံး ေကာ္ပီေတြကူးေပး လိုက္၊ တယ္လီဖုန္းဆက္သြယ္ခေတြ တြက္ေပးလိုက္နဲ႔ သူ႔ဆိုင္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ ျမန္မာျပည္ေက်ာက္စိမ္းလို လက္ကုန္ဖြင့္ေနရရွာတယ္။ ခဏေနမွ ဆိုင္ေရွ႕တြဲေလာင္းခ်ိတ္ထားတဲ့ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ထုပ္ လာျဖဳတ္ရင္း ျမင္သြား တယ္။
“ေဟာဗ်ာ …၊ သာေကတီးယားေပါင္ခ်ိန္နဲ႔ ေဆးျမစ္တံုးႀကီး”
“ငါက ေပါင္ခ်ိန္နဲ႔ယွဥ္ရင္ အသားပိုလတ္ပါေသးတယ္။ ညွင္းညွင္း …ဟင္း ဟင္း”
“ေဟ့လူ၊ စကားေျပာရင္ ရယ္သဲ့သဲ့လုပ္တာ တဖက္လူကို မခန္႔မညားလုပ္တဲ့ သေဘာလား”
“မဟုတ္ရပါ ေမာင္ရာ။ ေၾကာက္လြန္းလို႔ မင္းတို႔အားလံုးနဲ႔ မေတြ႕ရေအာင္ ေရွာင္ေနၿပီးသား။ အခုလည္း မင္းဆီလာခ်င္လြန္းလို႔မဟုတ္ဘူး။ ဒီ `အားအား …ရားရား`အေကာင္ အ႐ူးထၿပီးေလွ်ာက္သြားေနလို႔ လိုက္ေစာင့္ ေရွာက္ေနရတာ။ ဟီး … ဟီး …အီး ..”
“ေဟ့လူ …ရယ္ျပန္ၿပီ”
“ေၾကာက္ပါတယ္ခင္ညာ … ႐ိုး႐ိုးပဲ ေျပာပါေတာ့မယ္။ မင္းတို႔ႏွစ္ေကာင္ေပါင္းမိသြားရင္ ငါနစ္နာေတာ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ဆယ္ေတာ့ ေရေအးေအးေလး လွ်ာတစြတ္ေလာက္ တိုက္ပါလားကြာ။ မင္းက ပဲေပါင္မုန္႔နဲ႔ တူတယ္ကြ”
ကိုရီးယားမင္းသားနဲ႔တူတယ္လို႔ အေျပာခံလိုက္ရတဲ့ ေမာင္တိုးက ရက္ရက္ေရာေရာ အေအးႏွစ္ပုလင္း ကမ္း လာတယ္။ ကို၀င္းျမင့္ ခ်က္ျခင္းမေသာက္၊ ပုလင္းထဲ စိုက္ထည့္ထားတဲ့ ပလပ္စတစ္ပိုက္ကို ဆတ္ကနဲဆြဲထုတ္၊ ပိုက္ အျဖားပိုင္းေလးေတြ ေသခ်ာၾကည့္တယ္။ သြားနဲ႔ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ဖိကိုက္ထားတဲ့အရာေလးမ်ား ရွိမလားလို႔ေပါ႔။ စိတ္ခ် ရေတာ့မွ တႁပြတ္ႁပြတ္ စုပ္ယူေသာက္သံုးေလေတာ့တယ္။
ဒါကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ေမာင္တိုးက “ေဟ့လူ …ဘာမွစိုးရိမ္မေနနဲ႔။ ပိုက္ကေတာ့ အသစ္ပဲ။ အရည္ ကသာ သူမ်ားအက်န္ေတြ စုထည့္ထားတာ”
“ဖြီ …ေ၀ါ႔ …”
ပါးေစာင္ထဲျပည့္အင့္ေနေလတဲ့ အခ်ဳိရည္ေထြးေထြးေလးေတြ ျပန္ေထြးထုတ္လိုက္သူက အႏွီကို၀င္းျမင့္ မဟုတ္မူဘဲ ေဆးျမစ္တံုးႀကီးသာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
“ေဟ…လကြာ။ မင္းအခ်ဳိရည္တိုက္တာကလည္း စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ က်ဳပ္စာေရးနည္းမ်ဳိးႀကီးပါလား က႐ို႕။ အင္း … အခုမွပဲ စာဖတ္သူေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိေတာ့တယ္။ အဟြတ္.. . အဟြတ္ …”
အားရာရား*

* စာမူေပးပို႔စဥ္က အားရာရား ကေလာင္အမည္ျဖင့္ ေပးပို႔ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မဂၢဇင္းမွ အေၾကာင္းမညီၫႊတ္၍ ကေလာင္ အမည္ ေျပာင္းလဲျပင္ဆင္ေပးပါရန္ ေတာင္းခံလာပါသည္။ မိမိအေနျဖင့္ ေျပာင္းလဲလိုစိတ္မရွိလိုေသာ္လည္း ေပးပို႔ၿပီးစာမူ ျဖစ္ေန၍ ၀တၳဳတိုမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ား၊ အက္ေဆးမ်ား ေရးသားေနသည့္ `ေကာင္းၿဖဳိး` အမည္ေျပာင္းလဲေပးခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထပ္မံေျပာင္းလဲခိုင္းျပန္ပါသည္။ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းတစ္ဦးအေနျဖင့္ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွတယ္လီဖုန္းျဖင့္ ဆက္သြယ္ေျပာဆုိရသည္မွာ အဆင္မေျပလွေခ်။ သြားေရာက္ၫိႇႏႈိင္းရန္လည္း အခ်ိန္မရသျဖင့္ သားအငယ္နာမည္ (ၿဖဳိးသီဟ)ဟု အလြယ္တကူေပးပစ္ လုိက္ပါသည္။ မဂၢဇင္းထြက္လာသည့္အခါ မာတိကာတြင္စာမူေဖာ္ျပျခင္းလဲမရွိပါ။ စာအလြန္ေရးခ်င္ေသာ္လည္း … မဂၢဇင္းမ်ား တြင္ ပံုမွန္ပါ၀င္ေရးသားရန္ ခက္ခဲေသာ္လည္း မိမိ ဆက္လက္မေရးျဖစ္ေတာ့ပါ။ ယခုစာအုပ္တြင္ မူလသေရာ္စာေရးသည့္ ကေလာင္အမည္ `အားရာရား` ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားပါသည္။

ေၾကာင္ႀကီးရယ္ ၿမီးတံတို

Faces Magazine
Issue : No. 34, May 2004, Page- 145
Editor : Too Too Myint Thein
Illustrator : Thiha (Sakhanthit)
“ေဟ့ … ျခင္းဆြဲ”
၀မ္းအလြန္သြားခ်င္ေန၍ သုတ္သီးသုတ္ျပာ ေလွ်ာက္လာရစဥ္ ခါးဆစ္ဆီမွ တရွိန္းရွိန္း ပူဆင္းလာလိုက္၊ ျဖန္းခနဲ ေအးစက္ ၾကက္သီးေမႊးညင္းထသြားလိုက္။ ခါးဆစ္႐ိုးတစ္ေခ်ာင္းလံုး ေလထဲေျမာက္တက္သြားေလမလား ထင္မွတ္ရေလာက္ ေအာင္ ဆန္႔ထြက္တြန္႔လိမ္။ မအီမသာဆိုေပမယ့္ အေတာ္ခံစားလို႔ေကာင္းသည့္ ဖီလင္မ်ဳိး ပယ္ပယ္နယ္နယ္ႀကီးခံစားလိုက္ရသူ မွာ ေအာင္ေက်ာ္ထြန္း ျဖစ္ပါသည္။
“ေတာက္ ..”
ကိုေက်ာ္ထူး …. ဒီေသနာႀကီး၊ ဆံုမွဆံုတတ္ပေလတယ္။ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္။
ေအာင္ေက်ာ္ထြန္းက မ်က္ကြင္းညဳိညဳိ၊ ပိန္၍ရွည္လ်ားေသာအရပ္ကို ခါးကိုင္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တတ္သူမို႔ ႏို႔ဆီဘူးမွ ကုလားမျခင္းဆြဲအ႐ုပ္ႏွင့္တူသည္ဆိုကာ ကိုေက်ာ္ထူးက နာမည္ေျပာင္ေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။
“မင္းၾကည့္ရတာ တစ္ေန႔တစ္ျခား ေရာဂါသည္ေလးနဲ႔ ပိုတူလာတယ္”
“ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊ နိမိတ္မရွိ နမာမရွိ။ ကၽြန္ေတာ္က မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ့္လူဗ်။ မဂၤလာရွိရွိ စကားေတြဆိုစမ္းပါ”
“ေဟ့ေကာင္၊ ဒါဆို …မင္းေကာင္မေလး သနားရင္ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီပိုးေလး အလ်င္စစ္ၾကည့္ဦး။ လူမျဖစ္ဘဲ မ်ဳိးကန္းေန ဦးမယ္”
အႏွီသူ၊ ေတြ႕ကရာရွစ္ေသာင္း၊ တုတ္ေတာင္းခဲေတာင္း။ လက္၀ါးေစာင္းမက်န္ ရန္ရွာေလေသာလူစြမ္းေကာင္းကား၊ စံုစီနဖာ တီဗီေၾကာ္ျငာ၊ အီစီကလီ ဗီစီဒီမ်ား ႐ိုက္ကူးခံရျခင္း အလ်ဥ္းမရွိရွာေသာ မဇၥၽိမကုန္းေခါင္ေခါင္၊ ဣစာၦသယ လမ္းေခ်ာင္ ႀကိဳ ေခ်ာင္ၾကားမွ ေက်ာက္ေျမာင္းသားႀကီး ျဖစ္ေတာ့သည္။
“ဟာ …ရတယ္။ ကိုေက်ာ္ထူး …စိမ္လိုက္။ ကိုယ့္ကိုယ္ ယံုၾကည္တယ္”
“ဟဲ့ေကာင္ေလး၊ ဒီေရာဂါက အျပင္မွည့္ၿပီး အတြင္းပုပ္တဲ့ က်ီးအာသီး။ မင္းကိုယ္မင္း ေရႊေတာင္ႀကီး ထင္ထားလို႔ မရ ဘူး။ ေရာဂါလကၡဏာဆိုင္ရာေတြက ေလးငါးႏွစ္ၾကာမွ ေပၚလာတာ”
“ဒီမွာ … ကိုေက်ာ္ထူး။ ကၽြန္ေတာ္က ဟိုတယ္က် မသံုးဘူး။ စည္းကမ္းရွိတယ္။ တစ္လင္တစ္မယား သြားသြားလာလာ ကိုယ့္ရည္းစား”
“ေအးပါ။ ထားပါေတာ့။ မင္း… ေသြးစစ္ၾကည့္ဖုိ႔ မေပါ႔ဆနဲ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြမ္းက်င္တိက်၊ နီးစပ္မွန္ကန္။ ျမန္ျမန္ဆန္ ဆန္ ေဆာင္ရြက္ေပးေနတဲ့ အဆင့္မနိမ့္ ဓာတ္ခြဲခန္းေတြ အၿပဳိင္အဆိုင္ဖြင့္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ေလ”¬
ကိုယ့္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ရွင္းတယ္ဆိုဆို၊ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္က ဒါေလးလုပ္ၾကည့္ပါလား ဆိုျပန္ေတာ့။ ကိုေက်ာ္ထူး ပါးစပ္သရမ္းတတ္မွန္းလည္းသိေပမယ့္ ေအာင္ေက်ာ္ထြန္းတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕လည္ နာမည္ႀကီးဓာတ္ခြဲခန္း ေတ နား ရစ္သီရစ္သီ။
+ + + + +

ေျမာက္ဒဂံုနယ္တ႐ိုးကေန ငမိုးရိပ္ကိုေက်ာ္၊ ဥကၠလာျဖတ္၊ ဆူးေလခ်ဥ္းနင္း၊ ေရႊဘံုသာကို သတၱိရွိရွိ ေက်ာခိုင္း၊ စူပါ မဟာ ဓာတ္ခြဲခန္းေတြရွိတဲ့ နယ္ေျမသစ္မွာ ကိုလံဘတ္လို သံလိုက္အိမ္ေျမာင္မလို၊ ၿမဳိ႕ျပသားေတြလို တယ္လီဖုန္းလမ္းညႊန္ စာအုပ္မလို၊ တဆင့္စကားတစ္ဆင့္နားနဲ႔ ေအာင္ေက်ာ္ထြန္းတစ္ေယာက္ အေကာင္းဆံုးဓာတ္ခြဲခန္းကို အေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေပသေပါ႔ေနာ္။ စစ္ေဆးထားလိုက္တာ မမွားတန္ေကာင္းပါဘူး။
အဲကြန္းေတြ စိမ့္ေနေအာင္ဖြင့္ထားၿပီး၊ မွန္တံခါးမ်ား အလံုပိတ္ထားသည့္ ဓာတ္ခြဲခန္းႀကီးအတြင္းသုိ႔ ေအာင္ေက်ာ္ထြန္း တစ္ေယာက္ ၀င္ေရာက္သြားပါၿပီ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတြးၿပီးလန္႔မိသည္။ သူ႔မွာ ေရာဂါပိုးရွိမည္ ေတြးေၾကာက္ေနျခင္း မဟုတ္။ ဤမွ်ဤႏွယ္ ပိတ္ေလွာင္ေနသည့္ အခန္းငယ္ေလးထဲ လူနာေပါင္းစံုတို႔၏ေရာဂါပိုးမ်ား ပလူပ်ံမ်ားလို ၀ဲပ်ံေနလ်င္ျဖင့္ ဒုကၡ ဟူ၍။ ေကာင္တာတြင္ ေဘာက္ခ်ာျဖတ္၊ ေငြသြင္းၿပီးသည္ႏွင့္ ေသြးေဖာက္ရန္အလွည့္က် ေစာင့္ရသည္။ ေသြးေဖာက္ၿပီး ညေနရွစ္နာရီ အေျဖလာယူရန္ ခ်ိန္းဆိုလိုက္သည္။ အကယ္၍ လူကိုယ္တိုင္ မလာႏိုင္ေသးလွ်င္ ဖုန္းဆက္ေမးႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္ေသး သည္။
ဒဂံုအျပန္ ဘတ္စ္တြင္ ေလဒီဖတ္စ္၊ ေဘဘီဖတ္စ္၊ ဘဂ၀ါဖတ္စ္ႏွင့္ က်ားက်ားလ်ားလ်ား ထိုင္ခံုေနရာလုတတ္သူမ်ား ၾကားမွ မဟာကံထူးရွင္ ေအာင္ေက်ာ္ထြန္းတစ္ေယာက္ ျပတင္းေပါက္ေဘးထိိုင္ခံု ရခဲ့သည္။ ျပတင္းေပါက္ေဘးထိုင္ခဲ့ရသျဖင့္ ေလတေအးေအး ဒူးေကြးထိုင္ရင္း ဓာတ္ခြဲခန္းမွ ဆရာမေလးေျပာလိုက္သည့္ စကားသံမ်ား ျပန္လည္ၾကားေယာင္ေနမိသည္။
“အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီပိုးရွိ႐ံုနဲ႔ ေရာဂါလကၡဏာေတြ မေပၚႏိုင္ေသးပါဘူး၊ ေအ့ဒ္စ္အဆင့္ေရာက္မွ ေရာဂါလကၡဏာ ေတြ႕ႏိုင္ပါ တယ္။ ပိုးကူးစက္နည္းေတြကေတာ့ အမ်ားသူငါသိၿပီးသားေတြမို႔ ထပ္ရွင္းမျပေတာ့ပါဘူး။ ေအ့ဒ္စ္အဆင့္ ေရာက္ၿပီဆုိရင္ေတာ့ လနဲ႔ခ်ီၿပီး ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အဖ်ားေငြ႕ေငြ႕ ဖ်ားေနတတ္ပါတယ္။ ပါးေစာင္ေတြမွာ ေရယံု၊ မက္ခ႐ု ေပါက္တတ္ပါတယ္။ အေရ ျပား အႏွ႔ံ ယားနာေတြ ေပါက္လာပါတယ္။ ၀မ္းခဏခဏ သြားတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေလ်ာ့လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တီဘီေရာဂါပိုးလည္း ၀င္လာပါတယ္။ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ၾကာမွ ေအ့ဒ္စ္အဆင့္ေရာက္တာမို႔ အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီပိုးရွိမရွိ ဓာတ္ခြဲခန္းမွာ စမ္းသပ္စစ္ေဆးၾကည့္မွ သိႏိုင္ပါတယ္။ က်န္တာ သိခ်င္တာေတြရွိေသးရင္ ဆရာႀကီးနဲ႔ျပတဲ့အခါ ေမးပါ…” တဲ့။
ညေနခင္းေရာက္ေတာ့ …
“ဟဲလို … အစ္မလား။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုေအာင္ေက်ာ္ထြန္းပါ။ အေျဖလိုခ်င္လို႔ …”
“ဟြန္႔ … ဘာ အေျဖလဲ”
“ဟို …ဟို … ေဆးစစ္ခ်က္အေျဖ”
“အဲသလိုေျပာ… အထိတ္တလန္႔ မလုပ္ပါနဲ႔”
“ဟုတ္ကဲ့ … ဟုတ္ကဲ့…”
“အေျဖက ရေနၿပီ။ ရွင္ကိုယ္တိုင္ လာယူလိုက္ပါ”
“ဟုတ္ကဲ့ … ဟုတ္ကဲ့ …၊ အေျဖရၿပီေပါ႔ေနာ္”
“ဂုတ္ …ဂလြပ္ ..”
+ + + + +
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ တုတ္ထိုးဆိုင္ေရွ႕ ခံုပုေလးေပၚ ပစ္ထိုင္လိုက္ရင္း အူခ်ဳိတစ္ခုကို ငရုပ္ရည္နီနီႀကီးထဲ အားစိုက္ ႏွစ္ထည့္လိုက္ၿပီးမွ ၿမိန္ယွက္စြာ စားလိုက္မိသည္။ ၾကက္သြန္ျဖဴ ႏွစ္မႊာကိုလည္း အခြံစင္ေအာင္မသင္ပဲ ပါးစပ္ထဲပစ္ထည့္လိုက္ သည္။ ၿပီးေနာက္ အသားမ်ားမ်ားသီတံတစ္ခုကို တုတ္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းျခင္းကိုင္မ၍ ေရြးခ်ယ္ေနမိ၏။ ဒါ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အ ျဖစ္ တုတ္တိုးစားျခင္းလား။
ကိုေက်ာ္ထူး သတိေပးတာ ေက်းဇူးတင္ရမည္လား။ မဦးမခၽြတ္ ေျပာထြက္ခဲ့သည္ကိုပဲ အျပစ္တင္ရမည္လား။ မေ၀ခြဲ ႏုိင္ေတာ့ၿပီ။ ေဆးစစ္ခ်က္ အေျဖလႊာတြင္ ဘီပိုး Positive ျဖစ္ေနသည္။ အိတ္ခ်္အိုင္ဗြီပိုး မေတြ႕ေပမယ့္ ဘီပိုးကလည္း ႏွစ္ၾကာ လာလွ်င္ အသည္းကင္ဆာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အသည္းႂကြပ္ေရာဂါ ျဖစ္လာႏိုင္သည္တဲ့။ ဘီပိုး သယ္ေဆာင္ထားသူရဲ႕ ေသြး၊ သုတ္နဲ႔ တျခား ခႏၶာကိုယ္ရည္မ်ားမွတဆင့္ အျခားသူမ်ားကို ကူးစက္ႏိုင္သည္တဲ့။ မ်က္လံုးမ်ား ျပာေ၀သည္ထိ စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့ရသည္။ ေ၀းရၿပီလား ေဒါင္းေလးေရ။ သံုးႏွစ္သံုးမိုး ခ်စ္ခဲ့ၿပီးမွ ေ၀းရၿပီလား။ ေခၽြးတို႔ေစးထန္း ေျခလွမ္းတို႔ ယိမ္းထိုး ဘတ္စ္ကားပင္ တိုးမ စီးခ်င္ေတာ့သျဖင့္ အငွားယာဥ္ငယ္တစ္စင္း လက္ျပတားလိုက္မိသည္မွ ႏွလံုးေသြးပင္ တိုးခ်င္လာသလိုလို။
+ + + + +
“ျခင္းဆြဲ၊ ေကာင္ေလး စိတ္ညစ္ေနၿပီလား”
အလုပ္စားပြဲျခင္းကပ္လ်က္ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ နဖူးေျပာင္ေျပာင္၊ ႐ုပ္ေျပာင္ေျပာင္ႏွင့္ ကိုခင္ေဇာ္ေအာင္က အားေပး စကားဆိုရန္ စကားစသည္။
“ေအးေပါ႔ဗ်ာ၊ကိုေျပာင္ႀကီးကလည္း။ ဘယ္မွာ စိတ္မညစ္ဘဲ ေနမလဲ။ မဂၤလာခန္း၀င္ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ေတာင္ ၀ယ္ထားၿပီး ၿပီဆိုေတာ့”
“ေအးကြ၊ ဒီေလာက္ အယုတၱအနတၱေျပာတတ္တဲ့ ေက်ာ္ထူး။ ဒီတစ္ခါ သိုက္သမိုင္းကားေတြ ဗီဒီယိုျပန္႐ုိက္ရင္ သူ႔ကို ဥစၥာေစာင့္ေနရာထား ႐ိုက္မယ္။ သနပ္ခါးဘဲၾကားလူး မိတ္ကပ္ဖိုးလဲ မကုန္ဘူးေလ”
“အမေလး ကိုေျပာင္ႀကီးရယ္ …၊ သိုက္မွာရွိတဲ့သူေတြ ဒီဘက္ေျပးလာလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခက္ေတြ႕ေနပါဦးမယ္”
ကိုေျပာင္ႀကီး သြားက်ဳိးေလးေတြေပၚေအာင္ တခစ္ခစ္ ရယ္သည္။
“ေအးကြ … ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ”
မန္ေနဂ်ာအခန္းထဲမွ လက္မွတ္ထိုးထားသည့္ စာရြက္စာတန္းတစ္ထပ္ႀကီးႏွင့္ ျပန္လာသည့္ ေဇာ္လတ္က ျဖတ္သြား ျဖတ္လာၾသ၀ါဒမ်ား ေပးရန္ ေအာင္ေက်ာ္ထြန္း စားပြဲေရွ႕ ရပ္လာသည္။
“အိမ္း …”
သူ႔ကိုယ္သူ ပိုခန္႔ထည္သြားေအာင္ သံရွည္ဆြဲ၍ `အိမ္း`လိုက္ေသးသည္။
“ညီဘြား၊ အခု အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးေနာ္”
“ဟုတ္ပါတယ္…”
ဒီလို ေဗဒင္ဆရာလိုလို၊ ဘိုးေတာ္လိုလိုႏွင့္ လူေတြ႕ရင္ ေဟာဖို႔ေျပာဖို႔ ဆရာလုပ္ ဆံုးမဖို႔ပဲ တတ္သည္။ ဒီမွာ ဘယ္ ေလာက္ ေၾကကြဲေနသည္ သူမသိ။ သူ႔လက္ျဖစ္ ဒႆနေတြ အျမည္းေပးဖို႔၊ ေၾကာ္ျငာကပ္ဖို႔ပဲ အလ်င္စဥ္းစားေနတတ္သည္။ ဒီဘက္မွာ ဘာျဖစ္ေနသည္ကို စဥ္းစားမေပး။
“ဒီအသက္အရြယ္ အိမ္ေထာင္မျပဳျဖစ္ေသးဘူးလား။ ညီဘြား သခ်ၤာညံ့တယ္ထင္တယ္”
“မဟုတ္ဘူး၊ ကိုေဇာ္လတ္ရ ….”
မထူးေတာ့ၿပီမို႔ ကိုယ့္အျဖစ္ကို နတ္သံေႏွာရင္ဖြင့္ရန္ ေအာင္ေက်ာ္ထြန္း ႀကဳိးစားလိုက္ေသာ္လည္း အခ်ည္းအႏွီး ျဖစ္ သြားသည္။ အႏွီပုဂၢဳိလ္မွာ စကားေျပာေကာင္းသူျဖစ္ေသာ္လည္း နားေထာင္ေကာင္းသူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါ။ တစ္ဖက္လူ စကားေျပာလွ်င္ တေလးတစား နားေထာင္ျခင္း မျပဳဘဲ သူေျပာလိုသည္မ်ားကိုသာ တရစပ္ေျပာေနတတ္သူျဖစ္၏။
“ဥပမာ၊ ညီဘြား… အသက္သံုးဆယ္ျပည့္မွ အိမ္ေထာင္ျပဳျဖစ္တယ္ ဆိုပါေတာ့။ တစ္ႏွစ္အတြင္း သားသမီးယူျဖစ္ပါမွ ကုိယ့္အသက္ သံုးဆယ့္တစ္ႏွစ္မွာ သားသမီးရမယ္။ သားသမီး အသက္ဆယ့္ငါးႏွစ္မွာ ကိုယ့္အသက္ ေလးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ ျဖစ္ေနၿပီ။ သားသမီး ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးက အတက္။ ကိုယ္က အက်။ သားသမီး အသက္ႏွစ္ဆယ္မွာ ကိုယ္က ငါးဆယ္ ေက်ာ္ေနၿပီ။ ရွာထားေဖြထားၿပီး ရွိေနရင္ ကိစၥသိပ္မရွိဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ သူတို႔ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ထပ္ၿပီးရွာေဖြ ေနရရင္ သိပ္မဟန္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ …ေခတ္။ သူတို႔ေခတ္ အေျခအေန၊ ေခတ္စရိုက္ ကိုယ္ကလိုက္နားလည္ေပးဖို႔ စိတ္အာ႐ံု သြက္လက္ႏိုင္ပါဦးမလား”
“အဲသလို ဆိုရင္လည္း သားသမီးမယူေတာ့ဘူးေပါ႔ အစ္ကိုရာ”
“ဒီလူေလးကလည္း၊ သားသမီးမရွိတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးဟာ အျမစ္မရွိတဲ့သစ္ပင္လို အလြယ္တကူ ေျခာက္ေသြ႕ႏိုင္ တယ္။ အလြယ္တကူ ၿပဳိလဲႏိုင္တယ္။ မေလးနက္ဘူး။ မခိုင္မာဘူး။ မယဥ္ေက်းဘူး”
`လွတယ္ဗ်ာ`… ေထာက္ခံစကားဆိုလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ ခုနစ္ရာမီဂါဗိုက္၊ မိနစ္ရွစ္ဆယ္ စီဒီတစ္ခ်ပ္စာ နာေတာ္ခံရမည္စိုးသျဖင့္ ယဲ့ယဲ့ေလးသာ ၿပဳံးျပေနလိုက္မိသည္။
ထိုစဥ္ ကိုေက်ာ္ထူး ေရာက္လာသည္။ အငွားယာဥ္ေမာင္း မလာ၍ ကိုယ္တိုင္ တကၠစီထြက္ဆြဲေနရင္း လမ္းႀကဳံ၀င္လာ ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ဖြဲ႕လံုး လက္ဖက္ရည္ လိုက္ေသာက္ရန္ေခၚသည္။ ေဇာ္လတ္က ညေနပိုင္းအခ်ိန္ လာေခၚရင္ ပိုေကာင္းမယ္ ဟု မဲဆြယ္ေနသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြလည္း သိပ္မထိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ တျခား၀င္ေရာက္စားသံုးေနသူေတြကို အားနာ တယ္။ အလုပ္ထဲမွာလည္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြ အားနာလို အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ကအစ အေတာ္ဆင္ျခင္ေနရ တယ္”
“ျခင္းဆြဲ၊ ငါစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ၊ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ငါ က်ီစားခ်စ္စိတ္မ်ားၿပီး ပါးစပ္သရမ္းလိုက္မိတာ ေတာင္းပန္ ပါတယ္”
“ရပါတယ္ အစ္ကိုရာ။ အစ္ကိုေျပာလိုက္လို႔ ျဖစ္ရတာမွ မဟုတ္တာ။ သတိေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားတာမို႔ ေက်းဇူး ေတာင္ တင္ရဦးမယ္”
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ကြာ။ ပိုေကာင္းသြားတာမွန္ေပမယ့္ ဒီလို နိမိတ္မရွိ နမာမရွိ စကားေတြ ငါ မေျပာေတာ့ပါဘူးကြာ”
ကိုေက်ာ္ထူး အေတာ္ပင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားဟန္တူပါသည္။ ကိုေဇာ္လတ္၊ ကိုေျပာင္ႀကီးတို႔ႏွင့္ ဘီယာေသာက္ရန္ ထြက္သြားပါေတာ့သည္။
“ဟီး …ဟီး၊ ဒါေလးေတာ့ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေသးဘူးေလ …”
+ + + + +

“ေဟး … ျခင္းဆြဲ”
ဒီတစ္ခါေတာ့ အမွန္တကယ္ပင္ ၀မ္းတျပင္ျပင္ ျဖစ္ေနသည္မို႔ ပလက္ေဖာင္းၾကပ္ၾကပ္မ်ား အတင္းတိုးေ၀ွ႔ ေျမေအာက္ အိမ္သာဆီ ေျပးေနရခိုက္ ေအာ္ေခၚသံ ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုေခၚေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ နာ မည္တူတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ အသံတူတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ ေခၽြးေစးေခၽြးေပါက္ က်ေလာက္ေအာင္ ေ၀ဒနာျပင္းထန္လွသည္မို႔ အျမင္အၾကားေရာေထြး ထင္ေယာင္ထင္မွားျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုေလာေလာဆယ္ ေႂကြကမုတ္မွာ အၿမိန္႔သားထိုင္ႏိုင္ဖို႔သာ အေရးႀကီးေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ ေျပးရင္းလႊားရင္း အိပ္ကပ္ထဲ အေႂကြရွာရေသးသည္။ အေႂကြရွာမ ရဘဲ အိမ္သာ၀တစ္ေနလို႔ကေတာ့ ႐ႈံ႕ခ်ည္ပြခ်ည္ႂကြက္သားေတြက စိတ္မရွည္ဘဲ ေဆာင့္တြန္းထည့္လိုက္မွ …။
လက္ထဲ ေပ်ာ့တြဲစိုအိၿပီးကပ္ပါလာသည့္ တစ္ရာတန္တစ္ရြက္ သြက္သြက္သာ လွမ္းေပးလိုက္သည္။ ျပန္အမ္းအေႂကြ လည္း စုတ္သလား၊ ပဲ့သလား။ သစ္သလား ေဟာင္းသလား အျငင္းမပြားအား။ ရႊံ႕ေျမတို႔ေခ်ာအိေနသည့္ ေလွကားထစ္ေတြမွာ ေခ်ာ္ျပဳမက်ေအာင္ သတိထား၍ ေ၀ဒနာအလို႔ငွာ သြက္သြက္ဆင္းခဲ့ပါသည္။
အမယ္ေလး … အားရပါးရမွ၊ အားရပါးရရယ္ပါ။ ဒီအခ်ိန္ ဒီစည္းစိမ္ ဘာႏွင့္မွ် မလဲႏိုင္။ ကမုတ္ေပၚတင္ထားသည့္ ေျခ အစံုေပါ႔ပါးၿပီး ေလမွာပ်ံ၀ဲသြားေတာ့မေယာင္။ နဖူးစပ္ ေခၽြးေစးတို႔ ေျပေလ်ာ့ေသြ႕ေျခာက္။ ႏွင္းဆီရန႔႔ံ အဲဖရက္ရွ္ေလး သင္းလာ သလို ခံစားလာရ၏။ လီယိုနာဒိုႏွင့္ ကိတ္၀င္းစလက္တို႔ တိုက္တန္းနစ္ဦးပိုင္း ပင္လယ္ေလညင္းထဲ ငွက္သြင္ပ်ံႂကြမတတ္ေသာ္ ေပ်ာ္ေနတုန္းခံစားမႈထက္ မေလ်ာ့သည့္ စိတ္ခံစားမႈ။
“ဟိုက္ …”
ႏ်ဴကလီးယား ဓာတ္ေပါင္းဖိုႀကီးတစ္လံုး ေပါက္ကြဲသြားလွ်င္ပင္ ယခုအသံေလာက္ မက်ယ္ေလာင္ႏိုင္ဟုသာ ၫႊန္းဆို လိုက္ခ်င္ပါေတာ့သည္။ အားရပါးရ ၀မ္းကိစၥ ျပဳမူၿပီးသည္ႏွင့္ ကိုယ္လက္သန႔္စင္ရန္ ေရခပ္လိုက္သည္။ သို႔ရာတြင္ `ဂတ္ဂတ္ ဂေလာက္`ဟူ၍ လည္ေခ်ာင္းနာေနသည့္ ဘဲငန္း၏ေအာ္ျမည္သံမ်ဳိး ထြက္ေပၚလာရာ အလန္႔တၾကား ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေရၫႇိ ကပ္ ေကာ္ခြက္က ေရကန္ေအာက္ေျခမ်က္ႏွာျပင္ႏွင့္ အဖန္တလဲလဲ ထိခတ္ေနျခင္းတည္း။ ေရတစ္စက္မွ် မရွိ။ ေရတစ္ပံုး ေလာက္ ခပ္ထည့္လိုက္ရမည္ကို သတိမဲ့မိသည္။
ေအာ္ငိုပစ္လိုက္ခ်င္သည္ထိ စိတ္ညစ္သြားသည္။ အမေလး …ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဗ်။ ကယ္ၾကပါဦး။ ေခၽြးတစ္ၿပဳိက္ ၿပဳိက္ ယိုစီးၾကလာ၏။ သေဘၤာကုန္းပတ္ေပၚမွ ဘြဳိင္လာခန္းထဲ ေစာက္ထိုးျပဳတ္က်သြားသလို။ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ …. ဘယ္လို …လုပ္ရမလဲ …ဗ်ဳိ႕။ ကယ္ၾကပါဦး။ အျပင္မွ အလွည့္က် ေစာင့္ေနသူကလည္း စိတ္မရွည္သလုို ေျခသံရွပ္ရွပ္ ျပဳလာသည္။
ဒူးႏွင့္ရင္ဘတ္ၾကား အပ္ထားသည့္ ဖိုင္တြဲေလး သတိရ၍ အထဲမွ စာရြက္တစ္ရြက္ကို ၀မ္းသာအားရဆြဲထုတ္လိုက္ သည္။ အၿပီးအပိုင္ စြန္႔ပစ္ခဲ့ရမည့္ စာရြက္မို႔ အေသအခ်ာ စစ္ေဆးၾကည့္မိသည္။ ေၾသာ္ … ဓာတ္ခြဲခန္း အေျဖစာရြက္။ အင္း … ကိစၥေတာ့ မရွိေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ ဆရာႀကီးလည္း ဒီစာရြက္ျပၿပီးၿပီပဲ။ အယ္ … အယ္ …။ ဒီမွာ ေရးထားတာ နာမည္က …. ဦးစံေရႊျမင့္၊ အသက္ … ေျခာက္ဆယ္။ ေနရပ္ … ဦးၿငိမ္းေမာင္အခန္း၊ သန္လ်င္။ ဟာ … ဒါ ငါ႔နာမည္မွ မဟုတ္ပဲ။ ဒါဆို … ဒါဆို ..။
ထိုေန႔ထိုရက္က ေအာင္ေက်ာ္ထြန္းတစ္ေယာက္ ကုိယ္လက္သန္႔စင္မႈ ျပဳျဖစ္သလား။ သန္႔စင္မႈမျပဳပဲ သည္အတိုင္း ထြက္လာမိသလားဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရေရရာရာ မသိေတာ့ပါဘူးဟု ၀န္ခံရွာပါသည္။ သိလည္း မသိခ်င္ေတာ့ပါ။ သူ႔ လက္ေမာင္းႏွစ္သြယ္ၾကား ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေပြ႕ပိုက္ထားသည္မွာ သူအင္မတန္ျမတ္ႏိုးရွာသည့္ ေဒါင္းေလးရဲ႕ အေကာင္းဆံုး လက္ ေဆာင္မြန္ သားဦးေလး။
အျဖစ္အပ်က္ေတြ စဥ္းစားမိတိုင္း ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ရၿပီးေနာက္ ယခုေတာ့ လံုၿခဳံေအးခ်မ္းသည့္ ဘ၀ေလးမွာ ေက်နပ္ပီတိဖံုးလႊမ္းေနသည့္ ေအာင္ေက်ာ္ထြန္းတစ္ေယာက္ သားေခ်ာ့ေတးတစ္ပုဒ္ကို သူ႔အသံျပာျပာႀကီးႏွင့္ သီေႂကြးေနရွာပါ ေတာ့သည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ ႏိုးခါစ သားငယ္ေလးသည္ မ်က္လံုးေလးကလယ္လယ္။ ေဖေဖႀကီးကို နားမလည္။ ေဖေဖႀကီး လည္း မ်က္လႊာစံုခ် သားေခ်ာ့ေတးထဲ တလယ္လယ္။ ေလာကႀကီးကို နားမလည္။
“လူေလးရယ္ငို ခိုဖမ္းလို႔ေပး။ ခိုျဖဴျပာနက္ကယ္ ဖမ္းခက္လွေသး။ ေၾကာင္ႀကီးရယ္ၿမီးတံတို အဆီကိုစားလို႔ အသားကို ၿမဳိ …ေၾကာင္အို ကိုေပေမွး ကိုက္ပါနဲ႔ေလး …..”
အားရာရား

ဆီဒိုးနားက ေနာ့ကိယ

Faces Magazine
Issue : September 2002, Page-78.
Editor : Too Too Myint Thein
Illustrator : Soe Thawta (Pyi)

အေအးေငြ႕သီး ဇိမ္ခံကားျဖဴႀကီးထဲကအထြက္ ျပင္ပရာသီဥတုရဲ႕အပူဒဏ္ကို သည္းမခံႏိုင္ဟန္ မ်က္ႏွာပြပြႀကီး ႐ံႈ႕မဲ့၊ ကားတံခါးကို ဘယ္လက္နဲ႔ လက္ျပန္ေဆာင့္ပိတ္။
“ခ်ပ္” …။ ကားတံခါး ပိတ္သြားသံက ညင္ညင္ဖြဖြေလး။ သည့္ေနာက္ သူ႔စူပါကားျဖဴႀကီးနဲ႔ ေျခလွမ္းသံုးလွမ္းစာ အကြာ ေလာက္ထိ ေလွ်ာက္သြား။ လူျမင္သာေလာက္တဲ့ေနရာေရာက္မွ ရီမုဒ္ကြန္ထ႐ိုးနဲ႔ `တြီ`ခနဲ ကားတံခါး ေလာ့ခ္လုပ္လိုက္။ ၿပီး …ေရဖ်ဥ္းစြဲသလို သူဗိုက္စူႀကီးအစြန္းမွာ သိမ္သိမ္ငယ္ခ်ိတ္ဆြဲခံထားရတဲ့ ဆဲလ္ဖုန္းေသးေသးေကြးေကြးေလး ဟန္ပါပါျဖဳတ္ယူ။ ေမးအစ္အစ္ႀကီးပင့္တင္ၿပီး နားရြက္ထူၿပိန္းၿပိန္းမွာ မာန္ပါပါကပ္။ အ၀င္လိုင္း ရွိရွိ မရွိရွိ၊ အဲဒါက သူ႔ဆဲလ္ဖုန္း စတိုင္။ လူစည္ ကားရာ ၿမဳိ႕လည္ရပ္ကြက္ဆိုေပမယ့္ လူေတြနဲ႔ နည္းနည္းအလွမ္းေ၀းရင္ အ၀င္လိုင္း၊ အထြက္လိုင္း ဘာမွမရွိတဲ့ ဖုန္းအေသႀကီး နဲ႔ ျပဇာတ္ခြင္ေပၚကလို ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ တေဒါက္ေဒါက္ ႏွစ္ေခါက္သံုးေခါက္ေလွ်ာက္။ တစ္ေယာက္ တည္း စကားေတြေျပာေနတာ။ အနီးအနား လူကသိပ္နီးေနတယ္ ဆိုပါေတာ့။ သူက ႐ံုးခန္းထဲက အတြင္းေရးမွဴးလို႔ ေခၚေခၚေန တဲ့ ကေလးမေလးကို အျမန္ႏႈန္းနဲ႔ ဆက္သြယ္လိုက္ၿပီး ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာလည္း ဟန္ေရးျပၿပီးျဖစ္သလို၊ စကၠရီေတရီေလးကို လည္း `အီစီကလီ` အီလိုက္ဦးမယ္။
သူ႔စီးေတာ္ယာဥ္ႀကီး ကုမၸဏီ႐ံုးခန္းေရွ႕ ေရာက္ကာနီးဆို ဟြန္းသံုးႀကိမ္ဆက္တီးတဲ့ သေကၤတ ေပးထားတယ္။ ဒါမွ စီး ေတာ္ယာဥ္ႀကီး ကုမၸ႐ံုးခန္းေရွ႕တည့္တည့္ ပလက္ေဖာင္းမွာ ၿငိမ့္ခနဲေလ်ာခနဲ အေရာက္၊ ေပါေပါေလာေလာ တပည့္သံုးေယာက္ ေလာက္က အေျပးအလႊား ထြက္ႀကဳိရမယ္။ ဒါကလည္း ႀကဳိတင္မွာၾကား၊ ၫႊန္ၾကား၊ ခ်ိန္ၫႇိထားတာ။ ႀကဳိၿပီးလည္း ေရာက္မေန ရ။ သိပ္လည္း ေနာက္မက်ရ။ ကားအ၀င္မွာ ပ်ာယီးပ်ာယာ ႐ို႐ိုေသေသ အေျပးတပိုင္း ေျခမွန္တစ္၀က္ လာရမယ္။ တစ္ ေယာက္ က ကားတံခါး ဖြင့္ေပးရမယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ကားထဲက သယ္စရာခ်ီပိုးစရာပစၥည္း၊ ေဘာ္လ္ပင္တစ္ေခ်ာင္း ကေန သူကိုင္ေနက် ေက့စ္ေလးတစ္လံုး၊ ေသာက္လက္စ ေရသန႔္တစ္ဘူး … တစ္ခုခုေပါ႔။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔ ေဘာ့စ္ ႐ံုးခန္းထဲ ၀င္ေလတဲ့အခါ တစ္ေယာက္တည္း ေၾကာင္တိေၾကာင္ေတာင္ သြပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ႏိုင္မွာစိုးလို႔ ေဘာ့စ္ေနာက္က လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ ေနာက္ပစ္တဲ့ၿပီး ခပ္ကုပ္ကုပ္၊ ခပ္သုတ္သုတ္ လုိက္ရမယ္။
ခက္တာက သူကသာ ဟန္ေရးျပေနတာ၊ ဒီဘက္မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ ပလက္ေဖာင္းေပၚက လူေတြကျဖင့္ သူ႔ကို အာ႐ံု စိုက္ႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီဘက္ကုမၸဏီက စားအံုးဆီယူထားတာမို႔ ေန႔စဥ္ စားအုန္းဆီေရာင္းေပးရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆီတိုးတဲ့လူအုပ္ ႀကီးပဲ အထင္ကရရွိတယ္။ သူတို႔ခမ်ာလည္း မနက္ငါးနာရီေလာက္ကတည္းက ေနရာဦးထားရတာမို႔ ကိုယ့္ေနရာေလး မေပ်ာက္ ေရးပဲ အာ႐ံုရွိရွာၾကတယ္။ ဟိုဘက္ပလက္ေဖာင္းက ဗုိက္ရႊဲႀကီးကို စားအုန္းဆီအစိတ္သားေလာက္၊ ေရသန္႔ဘူးခြံတစ္ခြံေလာက္ မွ အာ႐ံုမစားပါဘူး။ ရွစ္နာရီခြဲေလာက္မွ စေရာင္းမယ့္ ဆီအစိတ္သားကို နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေသြးေတာင့္ေအာင္ ရပ္လို႔ေစာင့္ေနရ သူေတြပါ။
ဒါေပမယ့္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မိဘေတြနဲ႔အတူ ၀င္ေငြကူရွာေဖြၾကတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကေတာ့ လူႀကီးေတြေလာက္ အာ႐ံုမပြားေတာ့ မနက္တိုင္းႀကံဳရတဲ့ ဒီလူႀကီးကို အေငးသားေပါ႔။ တယ္ဟုတ္ပါလားေပါ႔။ တယ္လဲ အေရးပါႀကီးပါလားေပါ႔။
“ဒီဆရာႀကီး …အျပတ္ပဲကြာ။ တို႔မ်ား ဆီတိုးေနရတယ္လို႔”
ဆံပင္ျဖား အ၀ါက်င့္က်င့္နဲ႔ အရင္းမွာနီစုတ္စုတ္ ဆံဘုတ္သိုက္ ေလေပြမႊထားတဲ့ ရက္ပါေလးေတြ။
“မင္းအေဖသာဆို ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲကြ”
“ေသခ်င္းဆိုး … ငါ႔အေဖနဲ႔ လဲႏိုင္ေပါင္ကြာ”
“ဟ … မင္းက နာစရာလား”
“အိုကြာ …၊ ငါ႔အေဖနဲ႔ ေနရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ညေန …ညေန အလုပ္ပင္ပန္းၿပီး ဆံပင္ဖြာလန္ႀကဲနဲ႔ ညစ္ညစ္ ပတ္ပတ္ ျပန္လာတာဆိုေပမယ့္၊ အေမခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းဟင္းေလးေတြ အတူစားရင္း ရယ္စရာေျပာတတ္တဲ့ အေဖ့မ်က္ႏွာက ခင္စရာႀကီး … ဟီး ဟီး”
“ေအးကြ … ဒီလူႀကီးကေတာ့ ဒါမ်ဳိး ဟုတ္ဟန္တူဘူး”
“ဟ … မင္းကလည္း အန္းတစ္ခ္ (antique) ႀကီးကို အထင္ေသးလို႔”
“ဘာလဲကြ … အန္းဒိတ္ႀကီး”
“ဟာကြာ မင္းကလည္း သူက သူ႔ကိုယ္သူ အႏုအရြေတြလုပ္ေနတာ။ ၾကည့္ရတာ မင္းအေဖထက္ေတာင္ အသက္ အမ်ားႀကီး ႀကီးေနဦးမွာကြ”
အဲဒီေန႔ကစၿပီး ဆီတိုးကေလးတစ္သိုက္ သူ႔ကို အန္းတစ္ခ္ႀကီးလို႔ နာမ္စားသံုးၾကပါေတာ့တယ္။
+ + + + +
“ေဟ့ … က်ီးကန္း”
တစ္ကိုယ္လံုး ရွိသမွ်အေၾကာအခ်ဥ္၊ ေမႊးညင္းႏုႏု ျဖန္းျဖန္းထဆူပြက္။ ၿပီး ဆတ္ခနဲေအးစက္ ႂကြပ္ဆတ္ သြားရၿပီ။ သမုတ္ခံရတဲ့ က်ီးတစ္ေကာင္လို အသံထြက္ေပၚရာ အသားတစ္ဆီ မ်က္ကလဲဆန္ျပာ။
“အံမာ …ေတာက်ီးကန္းကမ်ား။ ငါတစ္ေယာက္လံုး ဒီမွာ မျမင္ဘူးလား။ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးေပါ႔ကြ”
ခက္ခက္ခဲခဲ ၀ါးလံုးထိုးေျပး၀င္လာတဲ့ေဘာလံုးကို ႏွစ္ခ်က္သံုးခ်က္ဆင့္ ေလမွာ၀ဲၿပီး ေရႊဣေႃႏၵ ေစြ႕ခနဲအမိဖမ္း ဆယ္ ယူလိုက္ႏိုင္အၿပီးမွာ …
“ေၾသာ္ … ကိုေက်ာ္ထူး”
မည္သည့္စကား၊ အဘယ္မခ်ိမဆန္႔စကား ဆက္ဆိုရမယ္ မသိ။ သို႔ေသာ္ မေျပာမျဖစ္။ ဒီလူ႔ စုတ္ပဲ့ပဲ့ပါးစပ္ၿပဲသံႀကီးက ပလက္ေဖာင္းမွာ ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္သြားရင္ အခက္။ အရွက္ရအ့ံ။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္ေတြ ႀကီးေနပါၿပီဗ်ာ။ ဒီလို မရင့္က်က္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြ မသံုးသင့္ေတာ့ပါဘူး”
မ်က္ႏွာတင္းႏိုင္သမွ်တင္းရင္း ကုမၸဏီ႐ံုးခန္းထဲ အေျပးတစ္ပိုင္း။ ပလက္ေဖာင္း အေႏွးျပကြက္နဲ႔ ဖုန္းေျပာခ်ိန္ပင္ မရ လိုက္။ တပည့္သံုးေယာက္ လက္ေနာက္ပစ္ခ်ိန္ပင္ မေစာင့္ခဲ့။ ကိုေက်ာ္ထူး ႏႈတ္သရမ္းသလို က်ီးကန္းမဟုတ္ပဲ ေရဆိုးေျမာင္း ေပါက္ထဲ လွစ္ခနဲေျပး၀င္သြားတဲ့ ႂကြက္တစ္ေကာင္န႔ဲ ပိုတူသြားတယ္။
“အံမေလး ၿမဳိ႕က်ီးကန္းရယ္ … ငယ္သူငယ္ခ်င္းေလး လမ္းႀကဳံလို႔ ႏႈတ္ဆက္မိပါတယ္”
အထက္တန္းေက်ာင္းကထြက္ ဆယ္တန္းေအာင္နဲ႔ အလုပ္မ်ဳိးစံု ႀကဳံရာက်ပန္းလုပ္ေတာ့လည္းတူတူ။ ပါးစပ္မွာ ဆူးပါ ေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အပူကိုု အကူးစက္အခံႏိုင္ဆံုးလူ။ ကိုေက်ာ္ထူး ဒီလိုလူဆိုေပမယ့္ ဒီသိုက္နန္းမွာ ဓာတ္စခန္းဖြင့္ၿပီး ေနႏိုင္ခ်ိန္မွ ဒီလိုလူနဲ႔ေတြ႕ရတာ ဟန္ခ်က္ပ်က္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေမာင္းလာတဲ့ အငွားယာဥ္ေပၚမွာလည္း ကုမၸဏီကိုလာတဲ့ ခရီးသည္ေတြနဲ႔။
“က်ီးကန္းရယ္ … မင္းေခ်းငွားထားၿပီး ျပန္မဆပ္တဲ့ အေႂကြးေတြ လုိက္ေတာင္းေနတယ္မ်ား မွတ္လို႔လားကြာ။ ႏွစ္ ေၾကာင္းေလာက္ ခိုင္လာၿပီမို႔ လက္ဖက္ရည္ေလးတစ္ခြက္ ေသာက္ၾကမလား ေအာက္ေမ့ပါတယ္”
ခရီးသည္ဆင္းသြားတာနဲ႔ ကိုေက်ာ္ထူး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ပဲ ကားေမာင္းထြက္ခဲ့ပါတယ္။
+ + + + +
“ဟာကြာ၊ ေဟ့ေကာင္ေတြ မေန႔က မင္းတို႔ႀကဳံေစ့ခ်င္တယ္”
ေရခဲေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းကို ပါးစပ္ေပပြ။ ရင္ဘတ္ေပၚ အစက္က်ေအာင္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စားေနၾကရင္း တစ္ေယာက္က အားပါးတရ ရီဗာ့စ္ (Reverse) လုပ္တယ္။
“ဘာလဲကြ ၊မင္းကလည္း”
“အန္းတစ္ခ္ႀကီး ေႂကြသြားတယ္ကြာ”
“ေနာ့ကီယ (NOKIA) ႀကီးလား”
“မင္းတို႔ကလည္း ထြင္တယ္။ ဘာလဲ ေနာ့ကီယ”
“ဟား ..ဟား၊ ဆဲလ္ဖုန္းေသးေသးေလးေတြ ေပၚလာေတာ့ ေနာ့ကီယႀကီးက တုတ္တုတ္ခိုင္ခုိင္ႀကီးမို႔ အန္းတစ္ခ္ ျဖစ္ သြားၿပီေလ။ ေနာ့ကီယႀကီးဆိုမွ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးနဲ႔ ပိုလုိက္မယ္ကြ”
“ထားပါေတာ့ တို႔လည္း ရယ္ရေအာင္ ေျပာပါဦး”
“ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ သူ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က နာမည္ေျပာင္ေအာ္ေခၚေတာ့ ရွက္ၿပီး ႐ံုးခန္းထဲေျပး၀င္သြား တာ မင္းတို႔မ်ား ျမင္ေစ့ခ်င္တယ္။ အိုင္တင္ေတြ ထုတ္ခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္ဘူး”
“တျခား ဘယ္သူေတြ ၾကားေသးလဲ”
“တို႔ကေလးေတြခ်ည္း မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ႀကီးေတာ္ၫြန္႔တို႔အုပ္စုလည္း ၾကားတာေပါ႔”
“ႀကီးေတာ္တို႔လည္း ရယ္ၾကေသးလား”
“သူမ်ားတိုက္ေရွ႕ ေစာစီးစီး တ၀ါး၀ါးတဟားဟား လုပ္ေနၾကလို႔ ဆီအေရာင္းပိတ္သြားမွ အခက္။ ႀကီးေတာ္တို႔က လူႀကီးေတြဆိုေတာ့ သတိရွိပါတယ္ကြ”
“မင္းတို႔ကေရာ …”
“တို႔လည္း ရယ္မလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘက္မွာလည္း မင္းတို႔ေျပာတဲ့ ေနာကီယႀကီးတစ္လံုး ရွိတယ္ကြ။ ကေလးေတြ ႐ႈပ္႐ႈပ္ရွက္ရွက္ဆိုၿပီး လုပ္လိုက္မွ မုန္႔ဘိုးျပတ္ပါ႔မယ္။ တို႔လည္း ရယ္ရဲဘူး”
“အင္းပါ … ဒါေပမယ့္ တို႔ကေလးေတြက လူႀကီးေတြေလာက္ မေအာင့္အီးႏိုင္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ဖု(တ) (Foot Phone) ေလးေတြသံုးၿပီးဆက္သြယ္ရင္း တိတ္တိတ္က်ိတ္ရယ္ၾကတာေပါ႔”
“မင္းတို႔က လုပ္ျပန္ၿပီ။ ဘာလဲကြ ဖု(တ)ဖုန္း”
“မင္းကလဲ မလတ္ဆတ္လိုက္တာကြာ။ တစ္ေယာက္ေျခေထာက္တစ္ေယာက္ အသာဖိနင္းအခ်က္ျပၿပီး က်ိတ္ရယ္ၾက တာေပါ႔” ……………..
အားရာရား

ဆရာႀကီးဂ်က္ လသာသို႔ေရာက္သြားျခင္း

Faces Magazine
Issue : July 2002, Page-74.
Editor : Too Too Myint Thein
Illustrator : Graphic

တစ္ေန႔သ၌ …
မိတ္ေဆြမ်ား ခင္ဗ်ား။ အသင္တို႔၏ မိတ္ေဆြဂု႐ုႀကီး၊ အႏွီဆရာဂ်က္သည္ မ်က္ႏွာလည္း မသာမယာ။ ႏႈတ္ပါးစပ္ဖ်ား မွလည္း ကြိကြိကြကြ။ ရြတ္ဆိုသမႈ ျပဳလ်က္သကာလ ကၽြႏု္ပ္ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရာ လသာေရႊဆိုင္တန္းဘက္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ေပၿပီ တမံု႔။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ကား ယခုခါသမယ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း ေျမာင္းေပါက္မ်ားအတိုင္း အလ်ဥ္းသင့္သလို ထို ထိုသူငါ ေၾကးပြားက်ေခ်၊ ေအာင္ျမင္ၾကေခ်ကုန္ေသာ ေရႊဆိုင္လုပ္ငန္းမ်ားသို႔ တရၾကမ္း၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ေနခ်ိန္ ျဖစ္လတၱံ႔။
ကၽြႏ္ုပ္သည္ကား မာယာမ်ဳိးစံု မႈန္နံ႔သာျခယ္ ကံစမ္းမဲအသြယ္သြယ္ဆြယ္ရင္း ေဖာက္သည္ေမွ်ာ္ေန၊ ေခၚေနခ်ိန္ျဖစ္သ မို႔ လြန္စြာအေဟာေျပာေကာင္းမြန္လွစြာတဲ့သည့္ ဆရာႀကီးဂ်က္လို ဂု႐ုႀကီးမ်ဳိးႏွင့္ တခဏခ်င္းလ်င္ျမန္စြာရင္းႏွီးရန္ မ်ားစြာမွပင္ မခဲယဥ္းလွေခ်ဟူ။
သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းတမူ ယခုေရာက္လာေတာ္မူသည့္ ဂ်က္ဆရာႀကီးသည္ ကံစမ္းမဲမက္ၿပီး အကၽြႏ္ုပ္ ဆိုင္မဟာမွ အမာထည္ ေရႊအတိုအစမ်ား ၀ယ္ယူစုေဆာင္းရန္ ျခစ္ျခစ္ကုပ္ကုပ္ အသျပာထုပ္ႏွင့္ ေရာက္လာျခင္းမဟုတ္ၿပီေကာ။ သူသည္၊ အၾကင္ပုဂၢဳိလ္သည္ လြန္စြာမွအေဆာတလ်ဥ္ႏိုင္ဟန္ရွိသည့္ဟန္ပန္ႏွင့္ ခါးကိုၫႊတ္ကိုင္း၊ လက္ႏွစ္ဖက္စံုပူးယွက္၍ ႏႈတ္ဆက္ သမႈျပဳရင္း အကၽြႏ္ုပ္ပင္ အတန္အသင့္ေမ့ေလ်ာ့ေနၿပီျဖစ္သည့္ စကားအရာအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ဆိုလွာ၏။
အကၽြႏ္ုပ္သည္ တမူဆိုကား “အစ္ကိုေရ … အစ္မေရ …ဘာ၀ယ္မလဲၾကည့္ပါ၊ စိတ္တိုင္းက် ေရြးခ်ယ္လို႔ရပါတယ္။ အထဲကို ၀င္ၾကည့္ပါေနာ္” စသည္တဲ့ ေစ်းေခၚ ဧည့္ႀကဳိ စကားခ်ဳိခ်ဳိမ်ားကိုသာ ႀကိမ္ႀကိမ္ဖန္ဖန္ ထပ္ထပ္ဆင့္၍ ေခၚေျပာေန႐ံု ႏွင့္သာ တစ္ေန႔တာ အခ်ိန္မ်ားစြာ၊ မ်ားစြာတို႔ ကုန္လြန္ခဲ့ၿပီးသမို႔ မိမိတို႔ပိုင္ ေ၀ါဟာရအခ်ဳိ႕ပင္ ေမ့လုေမ့ခင္ အသံုးမ၀င္ေတာ့ဘိ ကဲ့သို႔ပင္တည္း။
လသာေျမသို႔ ခ်ဥ္းနင္းေရာက္လာ ဂ်က္မာစတာသည္ ထိုမွဤမွ တဆင့္တက္၍ ၀ါက်တခ်ဳိ႕ ဆက္၍ဆက္၍ ေျပာေလ ျပန္ရာ အကၽြႏ္ုပ္သည္ပင္ မနည္းအာ႐ံုျပဳ နားစိုက္စိုက္ေထာင္ရေလသည္။ အၾကင္ထိုလူကား စကားအရာေျပာဆိုလွာလွ်င္ သြက္သြက္လ်င္စြာ ရွိေနပါ၍ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏စကား သင္ၾကားျခင္းျပဳလွ်င္ လြန္စြာမွ တတ္ေျမာက္လြယ္သူ ျဖစ္ေပခ်ိမ္႔မည္။ အႏွီ ထို ဂ်က္ဆရာကြမ္းၿခံကုန္းသည္ ေရႊလည္းတစ္ေရြးသားမ၀ယ္၊ ပိုစတာျပကၡဒိန္ အစရွိသည့္ ကံစမ္းမဲမဟာကိုလည္း မေတာင္း။ ေစ်း ၀ယ္ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စ ရွိေနသည့္ ကၽြႏ္ုပ္ဆိုင္အတြင္း ရင္ဘတ္ႀကီးေကာ့ခါေကာ့ခါ နယ္စားမင္းတစ္ပါးလို ႂကြခ်ီ ေတာ္မူ၍ ေလးေထာင့္ကြက္ လက္ေရးလွစာအုပ္တစ္အုပ္ဖြင့္ကာ၊ လွပ္ကာ သြက္သြက္ခါ ေရးခ်ေလ့က်င့္ အားထုတ္သမႈျပဳေနပါ ပေကာ။ အေသာ့အေထ့မ်ား ေရးသားရာတြင္ လြန္စြာမွ ကၽြမ္းက်င္ႏွ႔ံစပ္ လက္ရာေျမာက္လွသည့္ အသင္တို႔၏ မိတ္ေဆြတို႔၏ ဂု႐ုႀကီးသည္ ယခုမူ အဘယ္သူ ေမတၱာေတာ္ပို႔သလိုက္သည္မသိ ႀကီးစြာဒုကၡေရာက္ေနဟန္ ရွိသည္၏တည္း။
+ + + + +
“အစ္ကို … မအိပ္ေသးဘူးလား၊ ဆယ္နာရီခြဲေတာ့မယ္ေလ။ မနက္ျဖန္ ရွစ္နာအတန္းလည္း ၀င္ရဦးမယ္ မဟုတ္လား”
ဗုေဒၶါ ….ျမတ္စြာဘုရား ကယ္ေတာ္မူပါ။ အစ္ကို ဘာေတြျပန္ေျပာလိုက္တာပါလိမ့္။ စကားသံ ေလယူေလသိမ္းေတြ ကေတာ့ နားယဥ္ၿပီးသားအသံ။ အစိပၸာယ္ကေတာ့ တီဗီမွာလို စာတန္းမထိုးသျဖင့္ လံုး၀နားမလည္။ အိပ္ခ်င္မူးမူးထလာခဲ့ေပ မယ့္ မ်က္လံုးတို႔ ဆန္႔ထြက္ျပဴးက်ယ္သြား သေယာင္ေယာင္။ အစ္ကိုကမူ တီဗီေရွ႕တြင္ နားတစ္ဖက္ ေရွ႕ပိုေရာက္ေစရန္ လည္ကိုလိမ္၍ ေဆာင့္ေၾကာင့္ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနရင္း ဘယ္လက္ဖ၀ါး ေမးကိုပင့္ေထာက္ စိတ္ပါ၀င္စား အာ႐ံုမမ်ားလိုဟန္ႏွင့္ ရွိ ေနေလသည္။ အစ္ကို ဘာေတြမ်ား ….
အိပ္ခန္းတြင္း၀ယ္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္က် ပူပန္မႈကင္းရွင္းစြာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ မက္မက္စက္စက္ အိပ္ေမာက်ေနသည့္ သမီး ႏွင့္သားကို ေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း တစ္စံုတစ္ရာ မသိႏိုင္ရျခင္းေၾကာင့္ ေလးေလးပင္ပင္ ျဖစ္လာ၏။ ျပန္စဥ္း စားမိသမွ် အခါကာလ အခ်ိန္ၾကာကပင္ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ သတင္းစာေတြမျပတ္ဖတ္၊ အလုပ္ေခၚစာေတြၾကည့္။ သက္ျပင္း ေတြ ခါခါခ်။ ဒါေတြေတာ့ ျဖစ္ခဲ့ဘူးသည္။ ခက္ကၿပီ … လက္ရွိ အစ္ကို ၀ါသနာပါရာ ေအာင္ျမင္ေနသည့္ စာေရးျခင္းအလုပ္၊ စာသင္ျခင္းအလုပ္တြင္ ဘာမ်ားအခက္ေတြ႕ေနရပါလိမ့္။ အစ္ကိုသည္ ခ်စ္လွစြာေသာ ပါရမီျဖည့္ဘက္အေပၚ တစ္သက္လ်ာ လံုး အမုန္းမရွိ ပကတိပြင့္လင္း ရင္းႏွီးတိုင္ပင္ ႏွီးေႏွာခဲ့ပါလ်က္ ယခုတမူ …. ရင္ပူေအာင္ လုပ္ေခ်ၿပီလား …
+ + + + +
ကာလအတန္ၾကာလာေသာ တစ္ေန႔သ၌ …
ပညာအရာ ေလ့လာဆည္းပူး သင္အံမကုန္ႏိုင္အံ့ေသာ သင္တို႔၏မိတ္ေဆြႀကီးႏွင့္ကၽြႏု္ပ္ လက္ဖက္ရည္ေလးတစ္ခြက္ ၀ယ္ေသာက္စိမ့္ၾကရန္အလို႔ငွာ မဟာဗႏၶဳလပန္းၿခံလမ္း ကုသိုလ္ျဖစ္ေဆး႐ံုေလးေရွ႕ ေယာက္လည္လည္လုပ္ေနခိုက္။ ထိုဤ အခိုက္အတန္႔ ကာလေလးသ၌ -
“ေဟ့လူ ကိုေမာင္ရင္ဂ်က္ရ၊ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အဆက္ျဖတ္ထားတာၾကာၿပီ၊ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေနတာလဲ” ပိန္ရွည္ပိန္ရွည္ ပုလင္းကြဲမွန္ ေကာ္ကိုင္းမ်က္မွန္မည္းႏွင့္ ပိုးဟပ္ျဖဴ ကဗ်ာဆရာေလးက ေလးေလးပင္ပင္ အငမ္းမရ ေမးလွာ သည္။
“ေအးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားဘာေတြ လုပ္ေနတာလဲ။ ခင္ဗ်ား မလာတာၾကာလို႔ ေတြ႔ခ်င္တဲ့ ခင္ဗ်ားမိတ္ေဆြေတြ ကၽြန္ေတာ့္တိုက္ ခဏခဏလာရွာေနၾကတာ” အသားညဳိညဳိ သီခ်င္းဆိုတဲ့ အယ္ဒီတာေလးကလည္း အေတြ႕ရက်ဲသြားသည့္အတြက္ မေက်မနပ္ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ကာေနသည္။
အႏွီပုဂၢဳိလ္၊ ထိုပုဂၢဳိလ္၊ အၾကင္သူေတာ္စင္တို႔၏၊ ထို႔ျပင္မျခား မိတ္ေဆြမ်ားတို႔၏ ဆရာႀကီးဂ်က္သည္ မေျပာမျဖစ္၊ မရွင္းမျဖစ္ ရွင္းရလင္းရေတာ့ေပမည္မို႔ ကၽြႏ္ုပ္အား ခြင့္ပန္သည့္ဟန္ ေ၀့ခနဲ၀ိုက္ခနဲ တစ္ခ်က္ၾကည့္တဲ့ၿပီး သကာလအခါ၌ ႏႈတ္ ခမ္းျပာႏွစ္လႊာေရွ႕ ညာလက္သီးစုဆုပ္ကာ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္႔၊ သည့္ေနာက္ စကားတခ်ဳိ႕ထစ္အ စီစဥ္မဲ့စြာ ေျပာဆိုေလေတာ့ သတည္းဟူ။
“ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ေခၚစာေတြေတြ႕ … ဖတ္၊ ဒီမွာ ေတြ႕ …လား။ ကၽြမ္းက်င္စြာ ေရး …တတ္။ ဖတ္ ..တတ္။ ရမယ္။ ေျပာလည္း ႏိုင္ရမယ္။ ဒါမဟုတ္ … မျဖစ္ဘူး။ ဒါ … အဲဒါ လုတို႔မဂၢဇင္းေတြ၊ အယ္ဒီတာမင္းေတြ အဲသလို ၀ကိုေရးခိုင္း တစ္ေန႔ ေရာက္ …. ၀ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဒီလိုေရးခဲ့မွ စာမူလက္ခံမယ္ဆို ဂ်က္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ၀ဂ်က္ …စာမ်ားမ်ားေရးၿပီး ေပးႏိုင္မွ ထမင္း၀၀ စားရမယ္ေလ”
ထိုသေရာအခ်ိန္အခါ၌ ကၽြႏ္ုပ္သည္ကား ဤမွ်ဤႏွယ္ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးလွစြာေသာ မိတ္ေဆြတို႔၏ ရွီးေဖာမဟာ ဂ်က္ ဆရာဂု႐ုကို မေလးမစား မခန္႔မထည္ပဲ အဘယ္မွာ ေနႏိုင္အ့ံေတာ့မည္နည္း။
ေတြ႕ ….ေတြ႕ ….။
အားရာရား

“စိန္ခဲျမခဲ … ထိန္ထိန္ႀကဲ´´

“ဆရာႀကီးလာၿပီ ..မ်က္လွည့္ျပေတာ့မည္´´
“ဆရာႀကီးလာၿပီ ..မ်က္လွည့္ျပေတာ့မည္´´
“ဆရာႀကီးလာၿပီ ..မ်က္လွည့္ျပေတာ့မည္´´

ကၽြတ္က်ဲေနတဲ့ ၀ါးထရံၿပဲၾကားက ကေလးေတြရဲ႕ ၀မ္းသာအားရေအာ္သံ။ `မည္´ နဲ႔ အဆံုး သတ္ေတာ့ သံၿပဳိင္ညီညာ စာဆိုေန သလိုလို။ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းထ ေျမစိုက္စာသင္ခန္းေလး။ ေက်ာင္းေရွ႕မ်က္ႏွာစာတေလ်ာက္ ျဖတ္သန္းသြားတဲ့ လွည္းလမ္းေၾကာင္း။ သံလွည္းဘီးရာ ခ်ုိင့္ခြက္ေက်ာ္ခြၿပီး ဆရာႀကီးဦးပိန္ ေက်ာင္း၀န္းထဲ၀င္လာေနတယ္။ မည္းမည္း ညစ္ညစ္ တိုက္ပံုအကၤ်ီအနားစေလး အညာေလပူမွာ တဖ်တ္ဖ်တ္လြင့္လို႔။
အစီခံထိ မီးၾကြမ္းေနတဲ့ ေသာက္လက္စ `၀င္း´ေသးရွည္ဖက္ေဆးလိပ္ ေျမေပၚ ပစ္ခ်၊ ရာဘာၿမီးတိုနဲ႔တက္အနင္း အမွန္းအဆလြဲၿပီး ကြဲအက္ေနတဲ့ ဖေနာင့္သားမာမာႀကီး ေဆးလိပ္မီးေလာင္ပါေလေရာ။ ေဆးလိပ္မီး အပူေၾကာင့္ ေျခလွမ္းပ်က္သြားတဲ့ ဆရာႀကီးကို ကေလးေတြ ဂ႐ုမထားမိပါဘူး။ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ဆရာႀကီးလာၿပီ … မ်က္လွည့္ျပေတာ့မည္ … ဆိုတာပဲ ဆက္ ေအာ္ေနၾကတယ္။
ပိစိေကြးေတြ ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္ေနတဲ့ စာသင္ခန္းထဲ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္း ၀င္လာတဲ့ ဆရာႀကီးဦးပိန္၊ ေဆးနက္သုတ္ထားတဲ့ ယမေနသား သင္ပုန္းႀကီးကို ၀ါျခမ္းျပားနဲ႔ သံုးေလး ခ်က္ ပုတ္လိုက္တယ္။ ဆူသံညံသံ ခဏၿငိမ္သြားတယ္။ စာသင္ဖို႔ သင္ပုန္းစဖ်က္ တယ္ဆိုရင္ပဲ မ်က္လွည့္ျပေတာ့မည္ …ဆိုတဲ႔ေအာ္သံေတြ ပြက္ပြက္ဆူလာျပန္တယ္။ သံုးေလး ခြန္းနဲ႔ မရပ္ ဆက္ေအာ္ ေနၾကေတာ့ ….
“ေဟ့ေကာင္ေတြ … ေတာ္ၾကစမ္း၊ ရပ္ၾကစမ္း´´
သင္ပုန္းႀကီး တျဗန္းျဗန္းျမည္ေအာင္ ထပ္ပုတ္လိုက္ရျပန္တယ္။ ဆရာႀကီးအသံက ထန္ထန္ဆတ္ဆတ္ေပမယ့္ ကေလးေတြ အေၾကာက္အလန္႔မရွိ။ ၾကြက္စီပြက္စီ လုပ္ခ်င္တုန္း။ ဒီအလႈပ္အရြေလးေတြ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဆရာႀကီး ပိန္ သင္ပုန္းအလယ္မွာ `၀လံုး´ ႀကီးႀကီးတစ္လံုး ၀ိုင္းခ်လိုက္တယ္။
“၀လံုး´´
တစ္ေယာက္မက်န္ စာအံတဲ့အသံ။ အမိ၀မ္းကအထြက္ `အူ၀ဲ´ေအာ္ခဲ့ၾကတာရယ္၊ သူငယ္တန္းအတက္ `၀လံုး´လို႔ ႀကဳံးႀကဳံးၿပီး ေအာ္ေနၾကတာရယ္ လူသားရဲ႕အစ ကနဦး အားမာန္ေတြလို႔ ျမင္လိုက္မိတယ္။ ပန္းခ်ီေတာ္ ၾဆာ၀လံုးဆိုတာ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီလို ႀကဳံး ေအာ္ခဲ့ဖူးလို႔ ရွိမွာပါ။

+ + + + +

ေက်ာင္းေနစအရြယ္မို႔ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ မိဘေတြအိမ္ျပန္ေတာ့ ငိုၾကယိုၾက။ ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္။ ႏွပ္ထြက္ေအာင္ ငိုရလြန္းလို႔ မနက္ေစာေစာ အေမလိမ္းေပးလိုက္တဲ့ သနပ္ခါးထူျပစ္ျပစ္မွာ ႏွပ္နဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ။ သူ႐ို႕ လက္ဖေနာင့္ေသးေသး ေလးေတြနဲ႔ ဗံု ပတ္ စာ နယ္သလို နယ္ၾကေတာ့ မည္းခ်ိတ္ေပတူး။ ၾကက္သားအုပ္မႀကီးေတာင္ပံ အျပင္ေရာက္ ၾကက္ေပါက္စေလးေတြလို တစာစာေအာ္ရင္း ခိုကိုးရာမဲ့။ အခုေတာ့ ဆရာႀကီးပိန္ရဲ႕ မ်က္လွည့္ ခန္းမွာ အနာဂါတ္ ရဲ႕ ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္မယ့္ ေက်ာက္ေကာင္းေလးေတြ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ တလက္လက္ေတာက္ပ။
သင္ပုန္းေပၚက ၀လံုးႀကီးေအာက္ေျခ အ၀တ္စမည္းႀကီးနဲ႔ အသာတြန္းဖယ္ဖ်က္လိုက္ တယ္။ ေဟာၾကည့္။ ဆရာႀကီးပိန္ ေနာက္ဗ်ည္းတစ္လံုး တက္လိုက္ျပန္ၿပီ။
“ဂငယ္´´ …..
ဒါကိုပဲ ကေလးေတြက မ်က္လွည့္ျပတယ္ေျပာတာ။ ဆရာႀကီးပိန္ ကေလးေတြကို စာသင္မယ္မေျပာဘူး။ ဒီေလာက္ငိုယိုေနၾကတာ စာသင္မယ္ေျပာရင္ ဘယ္အငိုတိတ္မလဲ။ ေဟ့ ငိုေနတဲ႔ေကာင္ေတြ အငိုရပ္ၾက၊ ဒီေန႔ မ်က္လွည့္ျပမယ္ လုပ္လိုက္ေတာ့တာေပါ႔။
သင္ပုန္းမည္းႀကီးေပၚက ဂငယ္ကို ေျမျဖဴနဲ႔ျပန္ဆက္။ ေနာက္တစ္မ်ဳိး ဖ်က္လိုက္ျပန္တယ္။
“ငငယ္´´ …..
မည္းမည္းေျခာက္ေျခာက္မ်က္ႏွာ၊ ခ်ဳိင့္ခြက္ေနတဲ့ မ်က္တြင္းနက္ထဲက မ်က္လံုးျပဴး ႀကီး ၀င္းကနဲျဖစ္သြားၿပီး ….
“ေဟ့၊ `င´ဆိုတာ တစ္သံတည္း။ မွတ္ထားစမ္း။ လိုက္ဆို … `င´
“င´´
တက္တက္ၾကြၾကြ ၿမဳိင္ၿမဳိင္ဆိုင္ဆိုင္ ေအာ္သံေတြ စီညံေနဆဲ `င´ကို ျပန္ဆက္ၿပီး အေပၚဘက္ကို ဖ်က္ျပလိုက္တယ္။
“ပ´´
ျဗန္း …ျဗန္း ….ျဗန္း ….
“ပေစာက္´´
သင္ပုန္းႀကီးေပၚ ၀ါးျခမ္းျပား တျဗန္းျဗန္း႐ိုက္သံအဆံုး ကေလးေတြ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ဆိုတယ္။ စာသင္ခန္း ၀ါးထရံ မဟုတ္ဘူး၊ အမိုး၀ါးကပ္ေတြ လန္သြားေအာင္ ေအာ္ဟစ္ ေနၾကတာ။ ဆိုၾကစမ္း၊ ေအာ္ၾကစမ္း။ သစ္သားသင္ပုန္းႀကီး ျဗန္းျဗန္းျမည္လို႔။ ေျမျဖဴမႈန္ေတြ တဖြားဖြားလြင့္လို႔။ ဗြမ္းကနဲ ေဂၚနဲ႔ပက္တင္လိုက္တဲ့ ေျမစာထဲက ေက်ာက္ေကာင္းေလးေတြ၊ အေရာင္လက္လက္ေလးေတြ ေငးၾကည့္ရင္း ဆရာႀကီးပိန္ သြားက်ဳိးေတြေပၚေအာင္ တဟဲဟဲ ရယ္လို႔။ ဟစ္ေဟာ့ပ္ ဂီတစင္ျမင္႔ေပၚက လူငယ္ဂီတသမားေလးေတြလို ျမဴးၾကြစိတ္အဟုန္နဲ႔။

+ + + + +

“ဆရာႀကီးလာၿပီ ..´´
“ဆရာႀကီးလာၿပီ ..´´
“ဆရာႀကီးလာၿပီ ..´´

မည္းမည္းညစ္ညစ္ ကြမ္းေခ်းအရစ္ရစ္ထေနတဲ့ သံုးဆယ့္ႏွစ္ေခ်ာင္းေပၚေအာင္ ေအာ္ေျပာလုိက္တဲ့အသံေၾကာင့္ ခံုတန္းလ်ားေတြမွာ စု႐ံုးထိုင္ေနၾကတဲ့သူေတြ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ၾကြက္စီပြက္စီ ႏိုင္ကုန္တယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း တြဲကူထူမ ေနရေသးတာကိုး။ ဒီ ခုံတန္းလ်ားေတြက ပလက္ေဖာင္းမွာ ဆရာႀကီးကား ေလ်ာကနဲၿငိမ့္ကနဲ ၀င္ရပ္ႏိုင္ေအာင္ ေနရာဦးထားတာ။ ကားလာေတာ့ ခံုေရႊ႕မယ္။ ဒီလမ္းထဲ ကားခ်ဳိးေကြ႕မ၀င္ခင္ကတည္းက ဆရာႀကီးကားေမာင္းတဲ့ ဒ႐ိုင္ဘာက ဟန္းဖုန္းနဲ႔ ႀကဳိဆက္လိုက္တာ။ ေနရာဖယ္ေပးထားေပါ႔။
ေလးဘီးလံုးေမာင္းႏွင္ႏိုင္သည္ဆိုတဲ့ မွန္လံုပိတ္၊ အဲကြန္းဖြင့္ ကားျဖဴႀကီး နီယြန္မီး ေတြ တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ ေဆးခန္းႀကီးေရွ႔ သိမ့္ကနဲ ထိုးရပ္လာတယ္။ လည္စီးေတြ၊ ဘြတ္ေတြနဲ႔ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို အေနာက္တိုင္းသားလို ဟန္က်ပန္က် ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ဆရာႀကီး ေအးစိမ့္ေနတဲ့ မွန္လံုခန္းကားျဖဴႀကီးေပၚက ဆင္းလာတဲ့ၿပီး လူနာမင္းပရိတ္သတ္ အလယ္ တစ္ေဒါက္ေဒါက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္။
`ဆရာႀကီး …လာၿပီ…´ တီးတိုးေျပာဆိုသံေတြ ဆင့္ကမ္းသြားတာနဲ႔အမွ် လူနာေတြ ဆရာႀကီးအခန္း၀ တန္းစီတိုးေခြ႔ ၿပီးျဖစ္သြားတယ္။ မ်က္စိတစ္မွိတ္ လက္ဖ်စ္တစ္တြတ္။ ဘတ္စ္မွာ လက္မွတ္ေရာင္းေတြ လူအတင္အခ်လုပ္သလိုမ်ဳိး … ေဟာတစ္ေယာက္၊ ေဟာ.. တစ္ေယာက္။ လက္ျဖားေလး၊ နားၾကပ္ျဖားေလးနဲ႔ အတို႔အထိခံၿပီး ျပန္ထြက္လာၾကတယ္။ ဆရာႀကီး အခန္းက ထြက္လာၿပီး ေဆးေကာင္တာ သြားရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ၀ယ္ရတဲ့ ေဆး အမယ္မ်ားတဲ့အျပင္ တစ္ပတ္စာ၊ တစ္လစာ၊ တစ္ႏွစ္စာ ၀ယ္ေနရတာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္, တစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ကိုၾကာပါတယ္။

+ + + + +

မိုးစိုၿပီးေနထိတဲ့ ပဲစဥ္းငံု႐ိုးေျခာက္လို ပိန္လွီမည္းေျခာက္ အစက္အေျပာက္ေတြထေန တဲ့ ဆရာႀကီးပိန္လည္း တန္းစီတဲ့ အထဲပါတယ္။ တိုကင္နံပါတ္ ရာေက်ာ္ေနသမို႔ ထိုင္စရာမရွိ ရပ္ေနရတာကလည္း ခါးလည္ကထက္ပိုင္းက်ဳိးက်လုမတတ္။ ႏြမ္းေ၀မူးေနာက္ အသက္႐ွဴမ၀ ႏိုင္ ျဖစ္ေနတာမို႔ တိုကင္ေခၚသံၾကားရေအာင္ မဒမ္ပိန္ကို တန္းစီမွာထားခဲ့ၿပီး ေဆးခန္းအျပင္ ထြက္ခဲ့တယ္။ ထိုင္ခံုအျပည့္သာ လူတင္သည္ဆိုတဲ့ ဘတ္စ္ေတြထက္ၾကပ္တဲ့ ေဆးခန္းႀကီး ပါ လား ဟ႐ို႕။
ေဆးခန္းအ၀င္ ေရစိုၿပီးၾကြရြေနတဲ့ ဂမုန္းအိုးႀကီးေတြေျခရင္း ရာဘာဖိနပ္ၿမီးတို ဖင္ခု ထိုင္လုိက္တယ္။ ေခၽြးေစးေတြ ေစးထန္းေသြ႔ေျခာက္သြားတဲ့အထိ ပန္းအိုးကို ပုခံုးနဲ႔ေမွးၿပီး မွိန္းေနတုန္း နားစည္ထဲၾကြက္တိုးသလို ယားက်ိက်ိအသံ တိုး၀င္လာတယ္။
“အမား ဘက္ခ်ိBed Sheet နဲ႔ စရင္း Syrun ေတြရၿပီလား´´
“ဟဲ့၊ ေသနာက် …။ ဒီေလာက္လူ႐ႈပ္ေနတာ။ ဆန္းေဒးမွ လာပါလား´´
“ေဆာဒီး …အမား။ ေဆာဒီး ….´´

+ + + + +

ဆရာႀကီးပိန္ အိမ္ေရွ႕ကျပင္မွာ ေခြေခြေလးလွဲအိပ္ေနတယ္။ ၾကပ္ခိုးမႈိင္းေမွာင္ေနတဲ့ မီးဖိုေဆာင္ထဲ ထမင္းရည္ခံေနတဲ့ ကြမ္းတ၀ါး၀ါး မဒမ္ပိန္က …
“ညေနက် ေဆးခန္းထပ္ျပလိုက္ရေအာင္ပါေတာ္´´
“နင္တို႔ … ပိုက္ဆံ အဆင္ေျပလို႔လား´´
“အို … ေတာ့္က်န္းမာေရး ပိုအေရးႀကီးပါသေတာ္´´
“ဘယ္သြားရွာမလို႔လဲ´´
“ဟိုက ဒီက၊ ခဏလွည့္ရမွာေပါ႔။ ေရာ့ေရာ့၊ အားျပည့္သြားေအာင္ ထမင္းရည္ပူပူေလး မႈတ္ေသာက္လုိက္ဦး´´
“ေအးပါဟာ …. …. ´´
ကေလးငယ္ေတြကို မ်က္လွည့္ျပကၽြမ္းက်င္ခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးပိန္၊ မဒမ္ပိန္လိုေတာ့ လက္လွည့္မကၽြမ္းက်င္ပါဘူး။ စိုထိုင္းေနတဲ႔ ၀န္းက်င္ရဲ႕အန႔ံအသက္ ပင့္သက္နဲ႔ေငးေမာ။ ေအးပါဟာ …. ေလသံေျပာ့ေလးလည္း ညေနခင္းရဲ႕ခ်ဥ္စူးစူးေလထုထဲ စူး၀င္နစ္ျမဳပ္။

+ + + + +

ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ ဆရာႀကီးပိန္ ကံေကာင္းၿပီ။
အခုမွ သူ႔ေရာဂါ သူျပခ်င္တဲ့ဆရာႀကီးနဲ႔ ျပရၿပီ။ ဟိုတစ္ပါတ္မွာေတာ့ တိုကင္နံပါတ္ သာမက၊ တိုကင္ရက္ပါေ၀းေနလို႔ ႀကံဳရာက်ပန္း ျပလိုက္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ပါတ္ ဆက္သြား ေတာ့ ဆရာႀကီး ရိပ္သာ၀င္ေနတာနဲ႔ သြားႀကဳံတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ `ဒီေန႔ …ဆရာႀကီးသမီး ေမြးေန႔ရွိလို႔ လူနာ အေယာက္တစ္ေထာင္ပဲ ၾကည့္ပါမယ္။ တစ္ေထာင့္တစ္ကစၿပီး ေနာက္သံုး ပတ္ခြာ ခ်ိန္းပါ့မယ္။ တိုကင္ေတြ အရမ္းမ်ားေနလို႔ပါ´တဲ့။ မိုးႀကိဳး အတည့္လိုက္ပစ္။ ယံုပါဗ်ာ။ သံုးပတ္မေစာင့္ႏိုင္တဲ့ ဆရာႀကီးပိန္ကေတာ့ ေဆးမီးတိုနဲ႔ ၿပီးလိုက္ပါတယ္။
စမ္းသပ္ခန္းထဲမွာ ဆရာႀကီးကို ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ နတ္သံေႏွာၿပီး ဒီေဂ်ဆြဲလိုက္ ခ်င္ေပမယ့္ အတို႔အဆိတ္ေလးနဲ႔ ထြက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္က Exam Bed ေပၚ တက္လွဲတဲ့ အခ်ိန္ ေနာက္လူနာတစ္ေယာက္ေခၚသြင္းထားၿပီေလ။ စားေဆးေသာက္ေဆး တစ္မ်က္ႏွာျပည့္ ေရးေနတဲ့အခ်ိန္ပဲ နည္းနည္းၾကာတယ္။ စိတ္လည္းေနာက္၊ အိပ္လည္းေပါက္ေနတာမို႔ ေဆး မ၀ယ္ပဲ ျပန္မယ္လုပ္ေပမယ့္ ေဆးမွတ္တမ္းစာအုပ္က လူနာနဲ႔တပါတည္း ျပန္ေပးလိုက္တာ မဟုတ္။ စမ္းသပ္ခန္းကေန ေကာင္တာကို တိုက္႐ိုက္ေရာက္သြားတာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေဆးေကာင္တာ မွာ တစ္ရက္စာပဲေပးပါ သမီးရယ္လို႔ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ လုပ္ခဲ့ရတယ္။
ေကာင္တာကအထြက္ ခပ္ေသာ့ေသာ့ေရးထားတဲ့ ေအဘီစီဒီေလးေတြ ႀကဳိးစားၿပီး ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ ဒါကိုျမင္တဲ့ လူနာရည္၀ေနတဲ့ ပြင့္ေမာ္ဒယ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ဆရာႀကီးပိန္ အနားကပ္လာၿပီး …
“အဘ … ဖတ္မေနနဲ႔။ သူရို႕ Chemical Name မေရးေတာ့ဘူး။ Trade Name, Company Name ပဲ ေရးေတာ့တာ´´
“ေၾသာ္ … ေၾသာ္ …´´
အျပင္မွာ ေဆး၀ယ္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့။ ေဆးေကာင္တာေရာင္းေစ်းအတိုင္း ၀ယ္ႏိုင္သ ေလာက္သာ ၀ယ္ေတာ္မူၾကပါကုန္ေလာ့။ တစ္ရက္စာ ၀ယ္လာတဲ့ ဖန္တက္စ္စစ္ကာလာစံု ဘယ္လိုပံု၊ ဘယ္လို၀ါး၊ ဘယ္လိုမ်ဳိရမွန္း မသိတာေၾကာင့္ ေဆးမွတ္တမ္းစာအုပ္ညဳိေလး မဒမ္ပိန္႔လက္ထဲဖ်စ္ၫွစ္ထိုးထည့္ၿပီး ေကာင္တာသြားေမးဦးကြာ လုပ္လိုက္တယ္။ တစ္နာရီ ေက်ာ္ ရပ္ေစာင့္ေနခဲ့ရတာမို႔ ႏြမ္းဖတ္ၿပီး မဟန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဖင္ထိုင္ခ်ဖို႔ ေနရာေလး တစ္ေန ရာ ႀကဳိးစားၿပီးရွာၾကည့္မိတယ္။ ဆရာႀကီး ကားရပ္ထားလို႔ ထားစရာမရွိတဲ့ ခံုတန္းလ်ားေတြ ေဆးခန္းေထာင့္ စုပံုထပ္ထားလို႔ ထုိင္လုိ႔မရ။ ေမာင္ဗဒင္သာ ရွိရင္ `တစ္ေနရာစာ ကိုယ္ဦး ထားတယ္´ ဆိုၿပီး ေက်းဇူးျပဳမွာပါ။ ဆရာႀကီးပိန္ မခ်ိမဆန္႔အေတြး အဆံုး …..
“ရွင္ …ဒီေန႔ ကံေကာင္းတယ္မွတ္ပါ´´
“ေဟ …´´
တယ္လည္းဟုတ္တဲ့ ကံပါလား။
“ရွင္ အရင္ျပတာ သူ႔သားတဲ့´´
“M.Sc ၿပီးလို႔ ေဆးခန္းလာထိုင္ေနတာတဲ့´´
“ေဟ ….´´
“အခု၊ အရင္က သားဆရာ၀န္ေပးလိုက္တဲ့ေဆးေတြ အကုန္ Off လိုက္ၿပီ´´
“Omit ပါကြာ´´
“သိဘူးေလ၊ ေကာင္တာက ေျပာသလိုေျပာတာ´´
“ဟဲ့ .. သူတို႔ Nursing ေတြ မဟုတ္လား´´
“မနက္ခင္း … ထမင္းခ်က္၊ ေစ်းသြား၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္။ ညေနခင္းေဆးခန္း၀င္ကူဖို႔ ေတာကေခၚထားတဲ့ မိတ္ဖု Maid ေလးေတြတဲ့´´
“ေဟ´´
“ေဟ …မေနနဲ႔။ ဒီတစ္ခါ ဆရာႀကီးကိုယ္တိုင္ေပးလိုက္တဲ့ေဆးပါေနာ္။
ေတာ္ သက္သာလာမွာပါ။ ပိုက္ဆံကုန္တာ သေျမာမေနနဲ႔´´
မႏွေျမာပါဘူးကြာ။ ဒါေပမယ့္ အခုေနအခ်ိန္ ငါသာ ကေလးငယ္ေတြနဲ႔ စာသင္ခန္း ထဲဲျပန္ေရာက္ေနမယ္ဆုိရင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေတာ့ ၀ါးျခမ္းျပားနဲ႔ စပ္စပ္ေလး ႐ိုက္မိ မယ္ထင္တယ္။ ၀ိုးတ၀ါးႏိုင္လြန္းလွတဲ့ျမင္ကြင္း ဆ၀ါး၀ါးေငးၾကည့္ရင္း ဆရာႀကီးဦးပိန္ စိတ္ေရာက္ေနတာက ေရာဂါတစ္၀က္သက္သာသြားဖို႔ထက္ ေခ်းငွားလာတဲ့ပိုက္ဆံ ျမန္ျမန္ ျပန္ဆပ္ႏိုင္ဖို႔။
ဆရာႀကီးဦးပိန္ဆိုတာ အားကုန္သြားတဲ့ ဓာတ္ခဲတစ္ခဲ။ အလင္းေတြ မက်ဲပက္ႏိုင္ေတာ့ ကုန္စိမ္းဘန္းထဲ ဖင္ပိန္ခါးခ်ဳိင့္ အေလးဓာတ္ခဲ။ မဒမ္ပိန္သာ ႏႈတ္ျပန္ပက္တတ္တဲ့အေလ့ရွိရင္ ဒီလိုမ်ားလားမသိ။
“အို …ေတာ္တို႔က ကေလးငယ္ငယ္ေတြကို မ်က္လွည့္ျပနည္းကအစ သင္ေပးလိုက္တာကိုး´´

အားရာရား

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္တန္းဆရာ
ဦးေသာင္းႏိုင္ @ ကုလားဆရာႀကီး @ ဆရာႀကီးဦးပိန္ (အထက၊ မလိႈင္)
အတြက္ အမွတ္တရ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။